skip to Main Content

Fingerspitzengefühl? NOT!

« Terug naar artikel

Fingerspitzengefühl? NOT!

 

Zes minuten. Dat was de tijd die de plastisch chirurg nodig had om het buigen en strekken van mijn linkerduim weer mogelijk te maken, zonder pijn en andere ongemakken. Zes minuten tussen zelf mijn knoopjes vastmaken en volledig onmachtig te zijn om daar zelfs maar aan te denken. Zes minuten van binnen, inclusief ontvangst, liggen, schoonmaken, meten, markeren, schoonmaken, verdoven, snijden, hechten, inpakken, opstaan en afscheid nemen.

 

Te lang heb ik doorgelopen met twee “trigger fingers”: links de duim, en rechts de middelvinger. Pijnlijk? Hangt af van de situatie en hand. De rechter middelvinger is meestal redelijk pijnloos te strekken (makkelijk in bepaalde verkeerssituaties 🙂 ), maar zodra deze moet worden gebogen slaat hij vrij snel ‘vast’, en kan dan alleen met behoorlijk veel kracht weer worden losgemaakt. En ja, dat doet pijn. Verrekte veel pijn, zelfs voor mijn doen. Simpele zaken zoals iets vastpakken is dan geen groot probleem, maar het loslaten, tja, dat is vaak een dingetje. Probeer maar eens je sok aan te trekken met hakende vingers; loslaten kan niet zomaar…

 

Afijn, het is nu gedaan. Tenminste, de linkerhand. Maar dat had toch nog wel een klein voetje in de aarde, want ik had sinds twee dagen grote twijfels of ik, als rechtshandige toch niet liever eerst een (relatief) gezonde, krachtige linkerhand wilde hebben. Want als ik eerst de (voor de hand liggende) rechterhand eerst zou laten doen en links niets zou kunnen vasthouden heb ik een groter probleem dan blijven doorlopen met een half functionerende, maar wel bijzonder dominante rechterhand. De linkerhand kan nu mooi genezen, en ik kan me nu gewoon nog steeds redden.

 

Over twee weken gaan de hechtingen eruit, en kan ik een afspraak maken voor de volgende ingreep. En dan begint het hele feestje weer opnieuw, maar dat feestje wordt zeer waarschijnlijk wat lastiger en minder prettig dan wat ik nu heb gehad. Want rondlopen met een onbruikbare dominante hand, en het feit dat ik volledig onhandig ben aan de andere kant is vragen om lachwekkende situaties. Niet voor mij, maar voor de omstanders…

 

Ik moet nu stoppen met schrijven, want de pijn begint een beetje irritant te worden. Wordt (een keer) vervolgd ben ik bang…

 

Rob van Jaarsveld

Hallo, hier schrijft Rob van Jaarsveld (1960), sinds kort 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. Bij toeval werd in 2015 sarcoïdose in de longen geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat. Ik kwam na de diagnose als eerste bij de SBN terecht; ik heb mij geen moment bedacht en mij als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik doe nu met een aantal medevrijwilligers het (vooral technisch) beheer van deze website, het forum, de social media en naast het bloggen ook redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top