skip to Main Content

De coronamaatregelen worden versoepeld. We mogen langzaam weer wat meer. Wel volgens het nieuwe normaal. Het is anders dan vroeger. Mensen gaan zich verzetten tegen dit nieuwe normaal. Alles moet op afspraak en van tevoren gepland. Mensen willen het niet!

Voor mij is het een beetje dubbel. Ja, ik ben blij dat ik weer naar een terrasje kan. Dit was zo’n beetje mijn enige uitje. Uit eten, naar het theater of de film zit er voor mij al zeker 10 jaar niet meer in en zal naar alle waarschijnlijkheid nooit meer lukken. Ik moet het douchen, boodschappen doen en koken al plannen. Laat staan als ik een keer even weg wil. En ook ik wil dat niet!

In het begin had ik nog de stille hoop dat er meer begrip zou ontstaan voor chronisch zieken, die altijd opgehokt zitten. Maar toen ik de beelden in Nieuw-Zeeland zag met drommen mensen aan het feestvieren, was mijn hoop al snel vervlogen… En ook in mijn omgeving gaan mensen weer uit eten en op vakantie… ik kan ze geen ongelijk geven, maar het blijft oneerlijk. Maar zoals Marc de Hond postuum van zich liet horen ís het leven ook oneerlijk.

Als je een chronische ziekte krijgt, kom je bij diverse hulpverleners. Zij moeten je begeleiden in je ziekteproces. Daar komt de term “nieuwe normaal” veelvuldig voorbij. Je moet wennen aan een lijf dat niet meer kan wat het voorheen kon. En dan bedoel ik niet dat je ooit een marathon kon lopen, maar de 10 km zit er nog wel in.

Nee, ik bedoel veel drastischer dingen. Je bent niet meer in staat om iedere dag te douchen. Of boodschappen doen, of koken. Niks is meer spontaan. Je moet alles plannen naar gelang de energie en/of pijn die je hebt. En hoe vaak je afspraken moet afzeggen, omdat je het gewoon niet redt zijn niet meer op 1 hand te tellen.

“Je moet kijken wat je nog wel kan”, was een gevleugelde uitspraak die ik van de zogenaamde professionals, maar ook mensen in mijn omgeving te horen kreeg.

Moet je sommigen nu eens horen mopperen dat bepaalde dingen niet meer kunnen.

“Ik ga echt niet van tevoren afspreken wanneer ik naar het terras kan hoor”, klinkt het gefrustreerd…

Vaak genoeg stak ik niet 1 maar 2 middelvingers op naar dat nieuwe normaal. Dit wil ik niet.

“Kun je dan niet van de vogeltjes genieten?” Opperde een psycholoog ooit…

Als blikken konden doden, was ze er nu niet meer geweest. Ja, als ik een dag hard heb gewerkt en moe maar voldaan op de bank plof. Dan is het leuk om naar de vogeltjes te kijken. Als dit je dagelijkse en enige dagbesteding wordt, piep je wel anders.

De psychologen volgen de protocollen uit de boekjes. Neem van mij aan, je weet pas echt hoe het is als je het zelf hebt meegemaakt.

Al die mensen die tegen mij zeiden dat ik naar de mogelijkheden moest kijken, lopen nu te mopperen op het nieuwe normaal.

Ze willen daar niet aan. Net als ik destijds.

En ja, ik zeg dan ook dat ze naar de mogelijkheden moeten kijken. Dat ze vooral moeten kijken naar wat wel kan.

Want zelfs in dit nieuwe normaal hebben ze nog steeds meer mogelijkheden dan ik ooit zal hebben.

Hopelijk is het voor de meeste een tijdelijk nieuw normaal.

Voor mij en hele volksstammen chronisch zieken is het jammer genoeg voor de rest van ons leven.

Het zou mooi zijn als meer mensen zich dit zouden gaan realiseren. En dat ze beseffen hoe goed ze het eigenlijk hebben.

Nu ik dit schrijf, realiseer ik me dat het mensen niet kwalijk te nemen is, je weet namelijk pas wat je mist op het moment dat je het kwijt bent en het en het ook niet meer terugkomt…

Zo, en nu naar het terras! 😉

Back To Top