skip to Main Content

Seksualiteit en intimiteit is een mooi iets dat de meeste mensen nogal essentieel vinden voor hun leven en relatie, nauwkeuriger gezegd voor de kwaliteit ervan. Medici en psychologen zijn het er over eens dat we door onderlinge fysieke nabijheid gezonder leven in elk opzicht, wij ons daardoor veiliger voelen en de verhoudingen in balans houden. Door elkaar aan te kijken, aan te raken of te vrijen wisselen we bovendien onbewust informatie uit, zelfs met mensen die er niet bij zijn (de feromonen, zoek het maar op). Dus wie ‘het’ niet doet – in welke zin of gradatie ook – staat 1-0 achter, op z’n minst. Tot zover het belang van dit thema, mocht u liever denken dat het er niet toe doet. Ach, verder is het vooral lekker, lief, teder, spannend enzovoort.

Seksualiteit en intimiteit hebben – zo blijkt uit steeds meer publicaties – niets te maken met leeftijd en ook niets met ziekte. Wel met een taboe.

Na een erg gezellige en nuttige training over hoe om te gaan met sarcoïdose viel het mij op dat seksualiteit en intimiteit niet aan de orde was gekomen, zowel de trainers als de deelnemers legden dit thema niet op tafel. Best opvallend dat ook ík er niet over begon, beschouw ik mezelf als iemand die er makkelijk over praat en bovendien wel een hele training kan vullen met vragen en antwoorden omtrent de praktische en emotionele kant van seks en intimiteit bij ziekte. BIJ ZIEKTE dus. Want hoe gaat dat dan, wat is er anders? Hoe kun je van je lijf genieten als het de hele tijd pijn doet? Als je de hele tijd bang moet zijn dat je hart op hol slaat en dan blijft staan? Wat te doen met de nare bijwerkingen van sommige medicijnen die sommige seksuele functies uitschakelen? Hoe lang mag een vrijpartij nog duren zodat je niet instort van vermoeidheid? Wekker zetten op 10 minuten? Hoe voorkom ik frustratie? Ben ik nog wel aantrekkelijk voor mijn partner, met plekken, bulten, ongewenste haargroei, pijnlijke huid, opgeblazen buik en een nachtkastje vol (adem)hulpmiddelen? Durf ik als single nog wel te daten? Wanneer vertel ik mijn nieuwe liefste-leukste-schat-van-allemaal wat er allemaal in het pakket zit?

Maar dat bespraken we dus niet, wat jammer. Het ligt nog op de plank, het suddert in mailtjes en struikelt over de keien van bedenkingen… want hoe geef je dat nou invulling in een training of zo? Ik hoop persoonlijk dat het niet verstoft, dat seksualiteit bij onze ziekte geen verdort thema wordt dat hooguit nog aan een oude verdroogde huid doet denken.

Hoezo verdroogd? Mijn vlees is nog rozig en mijn fantasie kent geen grenzen. Hoe is dat bij u?

Back To Top