skip to Main Content

Werk

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: mijn huisarts gaat met pensioen. Niets opmerkelijks aan, ware het niet dat de assistente via een brief aan de patiënten vraagt of zij een leuk verhaal of een gedicht willen mailen dat zij dan gebundeld aan hem kan geven; welkom zijn ook tips wat hij met al zijn vrije tijd zou kunnen doen straks. Om eerlijk te zijn kwam dat verzoek al maanden geleden en sindsdien spookt het door mijn hoofd. Spoken?? Méér dan dat, het draait er cirkels, het wandelt met me mee door mijn dag, het is er ook nog na tienen, het treitert mij op de gekste momenten… IK MOET DIT DÓEN DAN BEN IK ER VAN AF.

Maar nu. Wat vertel je aan iemand die met pensioen gaat? Ik heb zelf nog geen ervaring. Wens je hem sterkte, veel geluk, happiness, nog vele jaren? Is het een verdrietig moment dat hij moet stoppen of fijn dat hij die praktijk eindelijk kwijt zal zijn? Dan: ik ben niet iemand van gedichten en leuk schrijven kan ik niet. Tips voor zijn vrije tijd… ik ken de aardige man nauwelijks.

Vertwijfeld ga ik midden in de nacht internet op. Er zijn websites met kant-en-klare kado’s voor vertrekkende artsen, ik zie t-shirts met bloedspetters en mokken met de tekst “I’m a medic”. Zoetsappige gedichten waarin patiënten hun dank betuigen. Er zijn handboeken voor mensen die met pensioen gaan. NEE, gilt het van binnen, hier kan ik niet mee aan komen. Wat nu?

Mijn buurvrouw komt binnen. “Zo pensionado! Gaat ‘ie?” WAT???!!! Ben ik (volgens het woordenboek) een “gezonde, kapitaalkrachtige senior die volop van zijn of haar pensioen geniet”? Okay okay, ik hoef niet naar mijn werk en toch komt elke maand geld op mijn bankrekening. Maar hoe doe je dat: genieten? Als er niets tussen komt dan heb ik nog 34 jaar te leven, mijn huisarts 19 jaar (volgens nationaalkompas.nl). We delen dus hetzelfde probleem! Mijn maag trekt samen, het zweet breekt mij uit, wat gaan mijn huisarts en ik doen met onze 53 lange jaren?

Ik kan u vanaf hier horen mopperen: “MAAR JIJ BENT ZIEK! En hij niet.”

Het is een jaar nu dat ik ziek thuis zit. Geen dag en geen uur gaat voorbij zonder de gedachte aan het starten van een eigen bedrijf, aan het volgen van een nieuwe studie, aan vrijwilligerswerk in de tropen en aan hoe ik werk zou kunnen maken van mijn hobby’s. Ik kan niet wachten!

Mijn huisarts is bijna met pensioen. Ik ga hem missen. Ga werken en ga af en toe op reis, ga ik zeggen. Daarbij maak ik twee boeketten van de plastic geraniums die ik nog van een project in de kelder heb liggen, één voor hem en één voor mij, met een kaartje er aan: “Ga er niet achter zitten.”.

Back To Top