skip to Main Content

Laatst geupdate op 3 november, 2019

Dat gevoel heb ik steeds vaker. Wat er ook op je pad komt, je gaat altijd maar door. Af en toe zak je wel eens onderuit als je het gevoel hebt dat alles op een hoopje bij mekaar wordt geramd en je de top van die mesthoop niet meer kan bereiken.

Onlangs heb ik mijn verjaardag en huwelijksverjaardag gevierd. Nu ja gevierd. Mijn man en ik hebben er tijdens een weekendje uit proberen iets gezelligs van te maken al gaf dat rotweer niet net dat extra steuntje in de rug. Maar als je hoofd vol muizenissen zit en je lichaam steeds vaker een lastig omhulsel wordt, dan krijg je er bij momenten toch echt genoeg van.

Neem daar een heel emotioneel 2018 bij met gezondheidsproblemen bij mijn ma, de veel te vroege en totaal onverwachte dood van mijn maatje en zwager, de stress om een zoon die in het buitenland plots gigantische tandproblemen krijgt met dank aan ondeskundige orthodontie en de gigantische drukte op het werk en privé. En o ja, vergeten we zeker niet de 3e lumbago die me als nieuwjaarsgeschenk totaal scheef liet staan. Nog maar eens. Het was een jaar om snel te wissen en 2019 dient zich momenteel al niet veel beter aan.

Soms heb je er gewoon genoeg van. Van de stress die de ziekte dagelijks met zich meebrengt, de overdreven reacties van zoveel mensen op kleinigheden waarbij je echt zou willen schreeuwen “is het verdorie dat maar!!!” en het totale onbegrip. Zoals ik zeg… de wereld draait door.

Mijn breekpunt kwam er toen ik mijn treinabonnement net als vorig jaar met mijn voorrangskaart wou laten aanpassen naar 1ste klasse om al gewoon te kunnen zitten en een onbeschaamde vlegel aan het loket me zei “Ja juffrouwke dat ga ik niet doen hoor want anders krijg ik nog miserie met mijn werkgever”. Ik bleef kalm, legde hem uit dat dit net hetzelfde scenario was als het voorgaande jaar en zijn collega dat zonder enig probleem in orde had gebracht maar hij keek straal langs me heen naar de volgende klant. Ik bestond niet meer. Ik heb hem nog gewoon gevraagd of hij besefte dat hij in een dienstverlenend beroep zat. Die zat.

Tijdens ons weekend ben ik in een ander station net hetzelfde gaan vragen en ik werd met veel empathie en correct verder geholpen. Ik had zin die man en vrouw een kus te geven via het glasraam dat ons van elkaar scheidde. Zo blij was ik dat iemand het begreep… me begreep.

En dat is waar ik het de laatste tijd steeds moeilijker mee heb. Onbegrip, nutteloze stress en geen moment rust in dit hoofd en lichaam. Ik word geleefd in een wereld die doldraait en in een lichaam dat het mijne niet meer is.

Toen ik tijdens ons weekendje tot tweemaal toe uitgeput op een bankje moest gaan zitten omdat dit lijf stop zegt en ik verder wil, dacht ik echt uit het diepste van mijn ziel: “Fuck you, fuck it!”

En toch blijft een stem in mij zeggen ‘doorgaan meid, ook die hindernis zal je wel kunnen nemen’. En dat doe ik ook. Elke keer opnieuw dat hoofd rechten, de pijn verbijten en zeggen ‘ach, er zijn er die het nog zoveel erger hebben dan ik dus waarom klagen’. Het klopt natuurlijk maar het blijft moeilijk om elke keer opnieuw die energie te vinden in een lichaam dat door de sarco sowieso al futloos is. Dank je mijn lieve gezin, mijn familie, vrienden voor de opbeurende woorden. En dank je lieve vriend Rob voor de mail die me echt heeft geraakt.

Ik vecht verder… no worries… en die verdomde beestjes krijgen me niet klein.

Back To Top