skip to Main Content

Sarcoïdose heeft me al veel ellende gebracht. Pijn, ontelbare onderzoeken, torenhoge dokterskosten, nieuwe kwaaltjes die de kop op steken en soms best wel een onzekere toekomst door de grillige natuur van de aandoening.

Maar sarcoïdose heeft me ook veel levenslessen geleerd en geluksmomenten bezorgd. Ik relativeer veel meer dan vroeger, heb een natuurlijke selectie gemaakt in wie echt is en wie niet – want troost je dat leer je razendsnel wanneer je een ziekte hebt – en ik hecht veel meer belang aan kleine momenten die me energie geven en waar ik vroeger de tijd niet voor nam.

Deze week zitten we met onze hartsvrienden aan zee en wie besloot om ook een dagje op bezoek te komen: Rob en Lubert. Van een topidee gesproken! Meer dan 2 uur heen en terug van Nederland naar België maar mijn lieve vriend en zijn vrouwtje besloten dat dit geen hinderpaal mocht zijn voor een ontmoeting die al veel te lang op zich had laten wachten.

Wat een heerlijke dag. Boordevol grappen, plezier, gezellige momenten en oerdegelijke Belgische gastronomie. Met een pijnstiller extra achter de kiezen voor die verdomde hernia waagde ik me samen met hen zelfs aan een wandelings langs de zeedijk. Een onvergetelijke zonnige dag. In alle opzichten.

We hebben er met z’n zessen volop van genoten en de avond kwam veel te snel dichtbij. Rob en Lubert moesten immers nog huiswaarts. Ze zijn intussen veilig en wel terug in Nederland. De lange rit heeft de dag nadien nog behoorlijk in hun gestel gezeten. En ook bij mij loopt alles niet echt ‘vlotjes’. De pijnscheuten in mijn rug naast de vele ontstekingen stellen mijn veerkracht behoorlijk op de proef. Ik kijk stilaan echt uit naar de zoveelste infiltratie die half augustus op het programma staat zodat de pijn eindelijk weer wat te harden is.

En toch… dat mooie moment, die waardevolle dag en die lieve vrienden die nog even zwaaiden toen ze huiswaarts keerden… dat nemen ze me niet meer af. Een nieuwe ontmoeting in Nederland zal veel minder lang op zich laten wachten. Believe me!

Eigenlijk heb ik Rob en Lubert door of is het dankzij de sarco leren kennen. Hoe gek is dat! Een ziekte waardoor je er plots een prachtig stel vrienden bij krijgt. Mensen die je met één blik begrijpen en die samen met jou uit het leven willen halen wat erin zit. Zelfs met een aandoening die je veel te vaak op de rem laat staan.

Ik kijk nu al uit naar een nieuw geluksmoment.

Back To Top