skip to Main Content

Op deze Werelddag van het Verzet tegen Extreme Armoede wil ik toch graag een kritische opmerking maken over de eigen kosten voor gezondheidszorg.

Sinds ik in 2015 de diagnose sarcoïdose kreeg, gaan de eurootjes vlot van de hand. Een resem doktersbezoeken, onderzoeken, testen allerhande, fysiotherapie en een noodzakelijke batterij aan medicatie zorgen maandelijks voor een grote financiële hap uit ons gezinsbudget. Een deel ervan wordt vergoed via de mutualiteit – gelukkig maar! – of via verzekeringen maar bijlange niet alles. Om een voorbeeld te geven: de voorbije 2 weken heb ik zelf iets meer dan 500 euro gespendeerd aan mijn gezondheid.

Maar…. ik ben nog in een bevoorrechte positie dat ik dat kan blijven betalen momenteel. Of dat ik de middelen heb om verzekeringen af te sluiten om me beter te beschermen in case of. Ik heb me vaak al de bedenking gemaakt wat mijn ziekte voor alleenstaande mensen met één loon of voor mensen in armoede moet betekenen. Dat moet toch verschrikkelijk zijn. Als er een moment komt waarop je de keuze moet maken tussen jezelf medisch verzorgen of brood op de plank. Laat staan dat je die keuze überhaupt hebt.

Een ernstige ziekte, een chronische aandoening, een levensbedreigende medische situatie. Het kan ieder van ons overkomen. Arm of rijk. Jong of oud. Alleenstaand of gehuwd. En op zo’n moment hebben we wel een gezondheidsstelsel dat werkt maar waar je niettemin zelf nog een groot deel van de kosten moet ophoesten. Normaal natuurlijk willen we het systeem leefbaar houden voor toekomstige generaties maar voor sommige mensen in onze samenleving niet haalbaar. Wanneer je in zo’n periode van fysieke zorgen dan ook nog eens extra stress krijgt omdat je niet langer weet hoe de eindjes aan mekaar te knopen, dan moet dat zo erg zijn. Op zo’n moment zou er geen keuze gemaakt moeten worden maar zou je gezondheid altijd centraal moeten staan. Want als je jezelf kan verzorgen en op de been blijft, dan creëer je ook een veilig vangnet voor je naasten.

Op deze Werelddag van Verzet tegen Extreme Armoede sta ik nog meer stil bij de problematiek waar mensen in armoede dag in, dag uit mee leven. Geen financiële mogelijkheden voor een uitgebalanceerde zorg, geen sociaal netwerk om op terug te vallen, eigenlijk geen moment van rust.

Gezondheidszorg zou toegankelijk én betaalbaar moeten zijn voor iedereen. Zelfs als tweeverdieners blijft mijn systeemaandoening op piekmomenten een financiële aderlating. Maar ik mag me gelukkig prijzen dat ik tot vandaag over de middelen beschik om mezelf goed te verzorgen.

En ik hoop van harte dat dit mensen in armoede ook is gegund. Als maatschappij kunnen we niet aan de zijlijn blijven staan. De vele daklozen die weldra weer in de koude moeten overleven. De vele kinderen in armoede. Ook zij hebben recht op een menswaardig bestaan.

En jawel…. alle kleine beetjes helpen echt wel.

Back To Top