skip to Main Content

Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar sarcoïdose heeft me ook niet alleen maar slechte dingen opgeleverd. Op de een of andere manier heeft de ziekte me een levensles geleerd. Ze heeft me doen inzien dat je niet zomaar alles als vanzelfsprekend moet nemen maar dat je veel meer belang moet hechten aan kleine geluksmomenten en dat échte vriendschap telt.

Voor mijn ziekte nam ik vaak de tijd niet om stil te staan bij dingen die er echt toe doen. Druk, druk, druk…. that was me… en zo ben ik nog altijd wel diep vanbinnen. Maar ik hou al eens sneller halt. Ik kijk rondom me, geniet van een zonsondergang, van de oprechte liefde rondom me, van mijn trouwe en fluffy huisvrienden en van de schoonheid van de natuur. Ik kan gewoon blijven staren naar een bloem die ontluikt alsof ik het proces van dichtbij wil meemaken tot ze opengaat en haar blaadjes draait richting zon. Ik kan me mijn huis en tuin niet indenken zonder planten en bloemen want ze geven me inspiratie, zuurstof en energie. Elke bloem vertelt haar eigen verhaal. Je moet er alleen oor voor hebben.

Ook kan ik intens genieten van de sociale uitjes, al zijn ze sinds mijn ziekte in aantal drastisch verminderd en werd er als het ware een natuurlijke selectie gemaakt in wat ‘echte vrienden’ zijn. Wanneer je met een chronische aandoening geconfronteerd wordt, maar wellicht ook met elke andere langdurige ziekte, dan krijg je eerst behoorlijk veel medelijden, goede moed-speeches en mensen die het zogezegd goed met je menen over de vloer. Maar hoe langer het duurt, hoe minder je ze ziet, hoort of een Whatsappje of Messengerberichtje krijgt. Deels omdat ze niet meer weten hoe te reageren of gewoon de tijd niet nemen terwijl jij er voor hen wel altijd was, maar mijn ervaring leert me dat het vooral geen echte vrienden waren. Ze brachten gedurende een periode in mijn leven plezier maar ze verdwenen even snel weer met de noorderzon. Sommigen hebben we op een bepaald moment zelf kordaat de deur gewezen toen bleek dat die zogezegde vriendschap niet meer dan een luchtbel was. Heb ik er spijt van? Neen. Het heeft me rust gegeven.

Echter, voor wat weg is…. is er veel in de plaats gekomen. Niet in aantal, maar wel in waarde. Vandaag weet ik echt wel wat ik aan wie heb en wie er voor ons zal klaarstaan als het nodig zou zijn. En zij weten dat van ons. Zijn ze met velen? Neen. Zijn ze oprecht? Voor 200%. En dat is wat telt.

Sarcoïdose heeft me geleerd mijn tijd niet te verspillen aan zaken die je toch niet kan wijzigen of in de hand hebt, niet te blijven streven naar iets wat niet meer binnen handbereik ligt maar gewoon te kijken rondom je en tussen de fysieke ongemakken door proberen te genieten van elk mooi moment. Iemand op straat die spontaan naar je lacht, een onverwachts schouderklopje, een gezellige avond met vrienden of familie, een lief bericht, een nieuwe hobby ontdekken en daar energie uit halen, het hoeft niet groot te zijn om groots te zijn.

Ook al vervloek ik mijn fysieke kwaaltjes, de rotmedicatie en die onverklaarbare vermoeidheid, toch denk ik dat sarcoïdose voor een specifieke reden op mijn pad is gekomen. Terwijl ik vroeger elke splitsing in de weg tegelijkertijd zou hebben willen nemen om toch maar niks te moeten missen, moet ik nu bewuste keuzes maken. In alles. In mijn werk, mijn sociale leven, mijn uitjes, mijn hele manier van zijn. Ik heb het er omwille van mijn ongedurige natuur niet altijd even gemakkelijk mee want ik wil van zoveel proeven en bots vaak tegen grenzen waarvan ik het bestaan niet wist. Maar elke poort die ik wel openkrijg, is een overwinning op zich. Ik treur niet om teloorgegane nepvriendschappen, ik geniet van de echte lieverds die er elke dag voor me zijn en ik voor hen. Ik hol niet langer voorbij alles en iedereen, ik stop, maak tijd voor een praatje en geniet van de energie die ik uit zo’n intens gesprek haal. Ik zit niet meer constant in de tuin te wieden omdat mijn lichaam het simpelweg niet meer aankan en ik dat moet accepteren, maar ik verwonder me over elke bloem die ontluikt én ja… ik kan ook al eens wat onkruid zien staan. 🙂

Niet alles is slecht aan onze aandoening. Ze heeft me veel beperkingen opgelegd dat wel, maar ze heeft me ook de weg geopend naar een dieper bestaan en een kristalheldere kijk op alles en iedereen.

20180325_143055

Back To Top