skip to Main Content

Soms zijn er van die momenten waarop je denkt… die sarcoïdose krijgt me niet klein. Ik zal blijven terugvechten en de beestjes in mijn lichaam proberen terug te dringen. Ja, misschien zelfs te overwinnen…. want ik ben zoveel meer dan het resultaat van onderzoeken, testen, ziektekiemen en kwaaltjes.

Zo’n moment had ik gisterenavond. We hadden een avondje gepland met de buren en ook al had ik de dag voordien nog maar eens in het ziekenhuis doorgebracht, toch nam ik me voor er het maximum uit te halen. Ik was moe, had nog buikpijn, gewrichtskrampen maar een pijnstiller later besloot ik me klaar te maken voor “een avondje uit”. Even in de kleerkast gluren. Neen, geen donkere kledij ditmaal maar frisse, zomerse tinten die mij een extra boost konden geven.

We begaven ons naar het huis van een van de buren en een glaasje cava met vlierbloesemsiroop – een aanrader trouwens – later zat de sfeer er al goed in. Het werd een gezellige, ongedwongen avond waar herinneringen een glimlach op ons gezicht toverden en plannen werden gesmeed voor nieuwe bijeenkomsten. En ik genoot… veilig in een dekentje gewikkeld tegen de koude om toch maar geen bijkomende longproblemen te ontwikkelen… maar ik genoot.

Jawel, ik vergat zelfs even de pijn die intussen al jaren mijn metgezel is. Hier werd niet gesproken over onderzoeken, bloedtesten, dagopnames maar over koetjes en kalfjes, de kinderen die groter worden, wij iets ouder :-), de nieuwe projecten die op stapel staan in de huizen, de tuinen, … tot zelfs gedroomd over de vakanties die stilaan om de hoek loeren. Dit alles gecombineerd met een glaasje wijn en wat smaakvolle kaas- en vleessoorten. Zo puur, zo eenvoudig en toch zo echt.

Dit avondje gaf me zoveel energie. Meer nog, toen er geopperd werd een groepsfoto te maken tekende ik zelfs geen protest aan. Ik dacht niet na over de kilo’s die ik weer op de gevoelige plaat zou vastgelegd zien. Neen, ik wilde samen met die mensen op de foto en gewoon een heerlijk gezellige avond inblikken. En warempel… ik sta er zelfs deftig op. Mooi zelfs, al zeg ik het zelf. De kilo’s zijn er wel maar de vermoeidheid, de druk die sarcoïdose op mij legt en de pijn was even nergens te bespeuren.

Ik ga de buren die verhuizen missen maar ik weet dat dit niets verandert aan onze vriendschap en dat er nog veel zo’n avondjes zullen volgen. En mijn sarco-beestjes gaan me niet verhinderen hieraan deel te nemen, hoe vaak ze ook hun best doen.

Ditmaal was ik hen even één stapje voor…

36030302_10214452904029809_5132223156915798016_n

Back To Top