skip to Main Content

Laatst geupdate op 3 november, 2019

Dat woord zei iemand vandaag tegen me toen ik vertelde dat ik weer in de lappenmand lig. Jawel, je leest het goed. Geveld. Nog maar eens. De sarco-beestjes werden om welke reden dan ook weer wakker en dit met ontstekingen aan gewrichten en een beginnende longontsteking tot gevolg. Los van de sinusitis die maar niet opgelost geraakt.

Wat ben ik dit beu. Echt kots- en kotsbeu. Ik steek mijn hoofd eens buiten, ga goed ingeduffeld naar mijn werk heen en terug, probeer alle voorzorgen te nemen die nodig zijn om zo weinig mogelijk bacterietjes in mijn richting te laten waaien en toch… bam… heb ik er weer van. Dit vermoeid lijf kan tegen niks meer. Iemand kucht in mijn richting, ik kom per ongeluk in contact met weet ik veel wat en ’t is zover. Een nieuwe ontsteking loert om de hoek. Ik durf zelfs geen broodjes meer aanraken op een receptie uit angst dat ik er ziek van zou worden.

Onlangs waren de maag en de darmen aan de beurt met een gastro-enteritis. Nu zijn het de longen… hét orgaan waar alles begon. De herkenbare reutelgeluiden en het o zo gezellige slijm ophoesten is er weer allemaal bij. Heerlijk toch. Niet te vergeten de fantastische batterij aan chemische rotzooi die ik opnieuw in dit lichaam moet proppen om de boel tot rust te krijgen met alle nevenverschijnselen erbij. Wat een kloteziekte. Sorry voor het woordgebruik want ik ben echt wel beleefd opgevoed, maar ik heb het gehad. Ik wil gewoon leven, werken, genieten, wandelen, op reis gaan, dingen realiseren … net zoals iemand van mijn leeftijd zou moeten kunnen doen maar die rotziekte schakelt mijn versnellingsbak elke keer opnieuw terug tot het absolute minimum. Tot ik al puffend en zuchtend in de zetel terechtkom en weer maar eens moet aanvaarden dat mijn lijf rust wil. Dat de ziekte meester over me is en niet omgekeerd.

Vandaag zijn we dus terug gestart met een berg medicatie, straks nog de preparaatjes voor de longen afhalen, en dan gaan we weer voor de zombielook de komende dagen. Uitgeteld door de medicijnen, door de voortdurende strijd, door de ziekte die altijd opnieuw de kop opsteekt op de meest onverwachte én ongepaste momenten. De nieuwe longtesten liggen intussen ook vast, tuurlijk waarom niet, nog maar eens door die verdomde koker blazen om te kijken hoeveel volume er nog overblijft. En de bloeduitslagen zijn binnen en waren ronduit slecht. Het was eerder zoeken naar ‘is er nog een goede waarde’ dan ‘wat is er verhoogd’. Lever, nieren, CRP, Vitamine D, cholesterol, de hele mikmak trok op niks. Ook daar dus binnen maximum drie maanden een nieuwe test en anders volgen er… jawel… nieuwe onderzoeken.

Heerlijk toch dit leventje. Het voortdurende ‘willen maar niet kunnen’-gevoel. Ik was vorige week nog zo trots op mijn eerste keramiekworkshop, wel dit weekend mag ik die al aan mij laten voorbijgaan want mijn lichaam zegt HALT. Ik ben weer verbannen tot de bank en het fleecedekentje. En tot de zoveelste Netflix-serie die intussen mijn strot uitkomt. Ik wil leven… horen jullie dat sarco-klotebeesten… leven, genieten, werken. Jullie hebben lang genoeg in mijn lichaam gehuisd. Eerlijk en uit de grond van mijn hart: Bol het af! Leave me alone!

Geef het lijf terug aan de rechtmatige eigenaar zijnde ik!

Back To Top