skip to Main Content

Laatst geupdate op 3 november, 2019

Mag ik heel even maar heel diep vanuit mijn binnenste vloeken? Verdomme toch, verdikke, shit, nondedju, merde alors. Het is niet de dagelijkse taal die ik spreek maar nu doe ik het toch. En… het doet deugd. Ik heb een hekel aan dit rotlijf dat me doodmoe maakt om welke onverklaarbare reden dan ook.

Ik voel dat er weer vanalles borrelt en dat mijn lichaam tegen de grens aan zit. De energiemeter daalt angstvallig en de o zo broodnodige tukjes tussendoor om het level weer wat op te krikken beginnen steeds vaker en langer terug te komen.

Een deel zal mijn fysieke toestand te maken hebben met de stress de voorbije maanden en eigenlijk nog elke dag. Zowel privé als professioneel is er heel wat op mijn pad gekomen. Goede maar ook heel slechte, trieste dingen. Het heeft een zootje gemaakt in mijn lichaam en daar draag ik vandaag de gevolgen van. Ik ben moe. Het moe…. en fysiek doodmoe. Ik sleep me door de dag en elk moment dat ik mijn zetel zie ben ik zo dankbaar dat ik me erin kan leggen om even in een vingerknip van de wereld te zijn. Zelfs eten maken, de was doen tot zelfs mijn haar wassen…. het is gewoon te veel.

Het is zo’n herkenbaar gevoel. Ik zit weer volop in de wereld waar ik al 4 jaar of zelfs langer in leef. De vrees voor een opstoot schuilt om de hoek. Ik voel het aan alles. Mijn lichaam is verkrampt, mijn vingers doen zeer, mijn hoofd tolt, mijn darmen slaan weer op hol en toch moet ik doorbijten want het “gewone, dagelijkse leven” waar ik zo graag deel wil van uitmaken lonkt naar me en verwacht ook veel van me.

Ik maak wel uitstapjes omdat ik plezier wil beleven in de mate van het mogelijke, maar de dag nadien lig ik volledig strike. Is dit nu echt wat het is? Mezelf in pyjama zitten te vervloeken omdat alledaagse dingen te veel kracht van me vragen? Is dit mijn leven? Wikken en wegen? Nee zeggen voor sociale uitjes terwijl mijn hart schreeuwt om “ja”. Dingen uitstellen of overlaten aan mijn partner, zoon of anderen terwijl ik uitgeteld in de zetel lig te kijken naar hoe het leven verder gaat? Is dit het echt?

Wat heb ik een rothekel aan die sarcoïdose die ongevraagd mijn lichaam binnen sloop en blijkbaar niet veel zin heeft het weer te verlaten. Een aandoening die me telkens weer voor onaangename verrassingen plaatst en mijn sociale kalender sterk mee bepaalt, zelfs bijna dirigeert. Ongewenste gasten zet je normaal stante pede buiten maar hoe doe je dat met die sarcobeestjes die zich in elke vezel van je lijf hebben genesteld en er de tijd van hun leven beleven.

Hoe zeg je hen in godsnaam? ROT OP!

Back To Top