skip to Main Content

Laatst geupdate op 3 november, 2019

Ik heb er lang over getwijfeld, me afgevraagd of ik het fysiek wel zou kunnen, of dit te combineren viel met een drukke job en een alarmerend energieniveau maar ik heb het erop gewaagd.

Ik ben gestart met het volgen van keramiekworkshops. Ik ben van nature wel altijd graag creatief bezig en heb al verschillende dingen uit mijn handen laten ontstaan. Ooit heb ik als student meegedaan aan een tentoonstelling met mijn potloodtekeningen, heb ik een prijs gewonnen voor een gedicht en ook meerdere workshops gevolgd waaronder bloemschikken en juwelen afgieten in zilver.

De laatste jaren bleef het knutselgerief steeds vaker in de kast en schreef ik me niet meer in voor ateliers. Deels door mijn drukke job, gezinsleven maar ook door de sarcoïdose die zoveel energie van me vreet. Steeds vaker moet ik de leuke dingen aan de kant laten omdat ik compleet uitgeteld in de zetel lig.

Maar ik heb dringend zuurstof nodig voor mezelf. Ik wil het gevoel hebben dat die ziekte me niet helemaal in de tang houdt en dat ik wel nog extraatjes kan doen als ik alles goed balanceer. Gisterenavond werd dus een “bankligavondje” om deze voormiddag te kunnen starten met mijn eerste workshop keramiek. Al heel lang een droom van mij. Ik vind die kunstige creaties wondermooi en ben altijd gefascineerd door wat mensen kunnen bereiken met fantasie en handigheid.

Me inschrijven voor een langlopend project is helaas door de ziekte geen optie meer maar korte workshops wel. Vandaag ben ik mijn eerste keramiekworkshop gaan volgen. Het thema was ‘abstracte beelden’ dus dat moest sowieso lukken. 🙂 En wat blijkt… ik vond het zalig. Uit een brok klei iets opbouwen, kijken, nog eens kijken, wat bijwerken en gewoon creëren wat jij mooi vindt. Niet constant piekeren van “zal het wel goed genoeg zijn” of “ga ik het uithouden” maar gewoon die vormgevende zuurstof opsnuiven en ervoor gaan. Gewoon voor mezelf.

Wat heb ik ervan genoten. Ik ben moe nu, mijn handen zijn nog wat meer verkrampt dan anders maar toch voelt het goed. De sarcoïdose kan me veel afpakken maar niet mijn drang naar creativiteit en fantasie.

Mijn beeldjes staan nu te drogen en worden in een latere fase afgewerkt. Volgende week zijn de tuinkabouters aan de beurt! 😉

Het wordt stilaan tijd om keuzes te maken voor mezelf. Dit is er eentje van…

Back To Top