Skip to content

Weten wat je soms nodig hebt en daarvoor kiezen is iets wat ik heb moeten leren.
Sinds dat ik de openheid heb opgezocht over dat meest kwetsbare stukje van mijzelf voel ik mij sterker…
Ondanks de pijn, vermoeidheid en onzichtbaar verdriet dat ik dagelijks meesleep.
Het is een groot stuk zelfacceptatie, waarin ik mijzelf omarm, mijn ziekte, mijn verleden, de leuke en minder leuke Marleen elke dag weer.
Iets wat ik eerder nooit deed doe ik nu wel…ik zet mijzelf steeds vaker op de eerste plek.
Dit schept duidelijkheid voor mijn omgeving maar ook voor mijzelf.

Vandaag zou ik naar Arnhem gaan, naar een vriendin die ik al lang niet meer heb gezien. En jee wat keek ik hiernaar uit.
Naar Arnhem, met de trein, de stad in…. gezellig kletsen met een bubbeltje op het terras.
Ik werd wakker met enorme hoofdpijn en in mijn lijf voelde ik niets anders dan weerstand.
Zonder twijfel pakte ik mijn telefoon, om kort en bondig af te zeggen. Veel langer een blik op dat kleine telefoonscherm maakte mij kotsmisselijk.
Ik app haar later wel wat uitgebreider over het hoe en waarom…
Elke dag opnieuw ben ik mijn eigen coach, de keuzes die ik maak, maak ik zelf…
Mijn lichaam vraagt en ik antwoord.

We hebben allemaal een rugzak met minder leuke dingen die we meedragen. De ene dag voelt die rugzak zwaarder dan de andere dag, maar het is oké.
Het mag er zijn.
Door erover te blijven schrijven, verwerk ik mijn eigen verdriet, help ik misschien een ander en ben ik vooral op zoek naar antwoorden…
Heb menig stukje begeleiding /therapieën gehad en nog, waar ik dankbaar voor ben. Een helpende hand, een medicijn of een luisterend oor, heb ik soms echt even nodig. Maar niemand kan al mijn vragen beantwoorden, geen enkel medicijn neemt alle pijn weg. Sarcoïdose blijft een raadsel…

Elke dag word ik wakker met dit kapotte lijf. Iedere dag stap ik uit bed, probeer ik er het beste van te maken. Iedere avond stap ik er weer in, uitgeput met mijn vraag onbeantwoord…waarom IK
De antwoorden moet ik toch echt zelf vinden, uitproberen, ervaren en daarvan leren om verder te gaan.

April was de sarcoïdose awareness maand. Ik stuurde, net als vele anderen, mijn gezicht, verhaal.
Het raakte mij. Mijn gezicht tussen al die anderen gaf me steun. Ik ken niemand en toch voelde ik de verbinding en herkenning.
Het gaf me troost….ik ben niet alleen.
Als je eerlijk bent over wie je bent, wat je voelt, je pijn en verdriet, ook al kun je het niet altijd omschrijven/ benoemen, ontstaat er verbinding, begrip en zelfs liefde. Het neemt de pijn niet weg maar maakt hem zachter…

Wat mij uniek maakt is mijn eigen weg, met mijn rugzak, mijn verhaal recht uit het hart…
Wat mij mens maakt, maakt jou een ander mens, mijn weg is misschien niet de juiste voor jou, mijn rugzak is gevuld maar anders dan die van jou. Ieder van ons is uniek.
Uiteindelijk zijn we allemaal een dienaar van je eigen gevoel/waarheid diep van binnen, herinneringen vanuit je verleden, opvoeding, scholing of geloof, die bepalen hoe je je weg bewandelt oftewel welke keuzes je maakt. En ik heb geleerd: in die keuzes zit nooit een goed of fout, het is sowieso de juiste keuze omdat het jouw keuze is.

Wie je onderweg ook tegenkomt, blijf vooral jouw eigen weg volgen, laat het jouw eigen weg zijn.
Jij bent de componist, de schrijver van jouw eigen leven…jouw verhaal.

Vogelvlucht…

Soms val ik,
van grote hoogte,
plat op mijn bek.
Maar ik sta weer op,
vlieg weer verder.
Met gespreide vleugels
de wijde wereld in…

 

Liefs Marleen

Back To Top