skip to Main Content

Zaterdag 26 maart 2022; Pieterpad etappe 11 Hellendoorn-Holten

Ik heb geleerd van mijn moeder dat ik niet met vreemde mannen mee mag gaan. Misschien maar beter dat ik dan niet aan haar opbiecht dat we dat vandaag wel hebben gedaan. Het feit dat ik deze vreemde meneer via Facebook heb leren kennen, zou ook nog in ons nadeel kunnen werken. Maar alle lof voor de beste man, hij heeft ons veilig van Holten naar Hellendoorn gebracht, waar we de etappe van vandaag kunnen starten met koffie en gebak! Een goed begin is het halve werk.

Onze chauffeur, ook Pieterpadloper blijkt onderweg, vertelt ons onderweg naar Hellendoorn, dat hij de etappe die we vandaag gaan lopen wel een van de mooiste vond tot nu toe. We hebben al zoveel moois achter de rug. Kan het nog mooier, is de vraag? We laten ons graag verrassen. Dus met een goed gevulde buik en een lege blaas, verruilen we na de koffie de bebouwde kom van Hellendoorn voor een mooi stukje natuur.

Het is voor mijn gevoel alweer té lang geleden dat we zo’n heerlijk wandelweekend beleefden met zijn drieen. We zuigen alle indrukken naar ons toe en doen erg ons best geen centimeter van de route te missen. Dit resulteert in veel stops: Híer voor een selfie bij de bloesemboom, dáár vinden we het nodig de kerk te portretteren en weer verderop zetten we elkaar op de gevoelige plaat bij een boom die geknipt is voor modellen zoals wij. Dit deel van de etappe, tot aan de eerste pauzeplek, brengt ons weer terug in de wandel flow. Wat is dit genieten! Net als het kopje thee bij de eerste pauze, die we houden op een bankje in de zon.

De grootste verrassing van vandaag is met afstand de Holterberg! Een gigantisch uitgestrekt gebied met prachtige vergezichten en heide die er in augustus hoogstwaarschijnlijk uitziet als een zee van paarse pracht! De warmte vandaag was niet voldoende door mij ingecalculeerd, waardoor de korte broek ontbrak op de warme vlakte, waar Ennio Morricone zijn themesong voor geschreven leek te hebben. We zijn net ‘The good, the bad and the ugly’ wanneer we over de uitgestrekte vlakte voortbewegen. Het is best afzien eigenlijk.

Ik raak wat achter op de anderen en vind dit aanvankelijk lastig en voel mezelf zwak. Niet veel later realiseer ik me dat dit de werkelijkheid is en verzet niet zal helpen. Heb ik het afgelopen jaar niet geleerd naar mijn lijf te luisteren? Ik geef me over aan de realiteit en vind mijn eigen tempo. Op de pauzeplek benadrukken we nog eens naar elkaar dat we ieders tempo respecteren, wat maakt dat ik ook kan genieten van de wandeling en niet ‘zielig ben’.

Door de vele stops die we aan het begin van de dag hebben gemaakt, vallen de laatste kilometers me zwaarder dan verwacht. Ik ben dan ook blij dat de skyline van Holten in de verte zichtbaar wordt. Het einde is in zicht, de douche is nabij!

Zondag 27 maart 2022; Pieterpad etappe 2 Holten-Laren

De dag start met een dilemma: eet ik mijn eitje bij het ontbijt of bewaar ik hem voor onderweg? Was het leven maar elke dag zo simpel! We hebben de nacht doorgebracht in een B&B en ondanks dat de klok een uur vooruit is gegaan vannacht, zitten we vol frisse zin aan een uitgebreid ontbijt. Er ligt zoveel lekkers op tafel, wat een rijkdom dit! Het eitje eten we nu maar op, het is per slot van rekening nog een beetje warm, en maken een lunch zodat we voldoende brandstof hebben voor onderweg.

Na een ‘lekker bakkie’ bij een restaurant aan de start leidt de rood-witte markering ons via het centrum van Holten naar het landelijke gebied buiten de dorpskern. Ik heb geleerd van gisteren dat ik mijn eigen wandeltempo moet aanhouden. Dit pak ik meteen goed aan en loop door als mijn wandelmaatje een fotostop inlast. Ik maak me geen zorgen over deze keuze, want mijn wandeltempo ligt toch lager dan de rest, ze halen me wel weer in. Tijdens het wandelen bekijk ik op de ‘bankjesapp’ potentiële pauzeplekken en met gemak halen we na zo’n 5 kilometer de eerste stop van de dag. Hier ontmoeten we andere Pieterpadwandelaars die we zelfs nog kunnen helpen aan wat bruikbare tips voor het wandelen van het Pieterpad. We blijken al heuse ervaren Pieterpadders!

Zeer snel na deze stop is het moment dan eindelijk daar: de pijpen worden afgeritst en mogen de benen dan eindelijk bloot! Bij mij dan, want de andere dames zijn niet zo snel van de korte broek. Ze moedigen me uiteraard wel aan bij mijn striptease-act en gezamenlijk vieren we het kortebroekenweer van vandaag. Dag twee met van dat fantastische weer!

Dat we het bij het verkeerde eind hadden vanmorgen, toen we dachten dat de route veelal over het asfalt zou lopen, wordt weer extra duidelijk wanneer we onze weg vervolgen. We lopen over wat vermoedelijk vroeger een jaagpad was, en passeren vissers die in het naastgelegen kanaal hun hengel hebben uitgegooid. Naast de verrassende afwisseling tijdens de tocht van vandaag zijn ook de pauzeplekken een onverwacht cadeau. Hier en daar zijn, met tuintafels en -stoelen en lichte versnaperingen, pauzeplekken gecreëerd door omwonenden. Daar waar we worden verblijd met een luxe tuinset en heerlijk zachte stoelkussens, vlijen we onze beschaafde billetjes neer en nemen een uitgebreide pauze.

Deze pauze zorgt ervoor dat ik zodanig opgeladen ben dat ik de laatste vijf á zes kilometer naar Laren nog kan volbrengen. We hadden voorafgaand aan de wandeling een punt op de kaart geprikt waar we de route vroegtijdig zouden kunnen afbreken, wanneer ik het wandelen fysiek niet meer zou redden. Maar ik ruik het bier in Laren al, we gaan door!

Ik ben zo trots dat het me gelukt is om ‘balans’ te houden in mijn belasting de afgelopen kilometers. Hierdoor kan ik nu volmondig toezeggen op het verlengen van de route tot het officiële eindpunt. Zestien kilometer verder ploffen we moe maar voldaan op een terrasje en gaan de schoenen uit! Kom maar door met dat biertje, waar ik van geniet in goed gezelschap.

Back To Top