skip to Main Content

Laatst geupdate op 3 november, 2019

Confronterend getalletje

Het is vandaag 1 maart. Een nieuwe maand, met nieuwe uitdagingen, afspraken en avonturen. Maar ook de dag waarop een blad van de verjaardagskalender moet worden omgeslagen. Nou, die hangt bij ons, net als bij het gros van de huishoudens in Nederland op de toiletruimte. Een van de weinige plaatsen in huis met absolute privacy, rust en zonder afleiding. Tenminste, als die kalender nu niet voor mijn neus zou hangen…

Maar goed, laten we bij de les blijven. 1 maart, en februari moet worden vergeten tot volgend jaar. Het omslaan van het blad naar maart bleek echter wel heel erg confronterend! Ik zag daar een vakje staan met de trouwdag van mijn oudste stiefzoon, met als datum 2014. Direct realiseerde ik me dat dit voor hen het eerste lustrum is, en dus een gedenkwaardige en memorabele datum. De tweede gedachte schoot als een bliksemschicht door mijn toch al heftig ontregelde zenuwstelsel: die vijf jaar geleden reden we probleemloos in onze BMW Cabrio met uiteraard het dak open naar de verzamelplaats, om vervolgens in een bus te stappen met onbekende bestemming. Zonder rolstoel, zonder stok, zonder steun. Slik…

Het feest was erg leuk georganiseerd, in een mooi klooster ergens in het land. Veel gelachen, veel gehuild, en met gemengde gevoelens alles over ons heen laten komen. Na deze lange, spannende dag weer huiswaarts om goed uit te rusten. Life was beautiful! Tot een halfjaar later mijn derde hernia werd geboren; de rest is geschiedenis. Die gebeurtenis was de start van alles wat ons is overkomen; dat jaartal staat als een brandmerk in ons geheugen gegrift.

Binnen vijf jaar van levensgenieters met een enorm goede baan met uitstekende vooruitzichten, een financieel gezonde basis en een zorgeloze levensstijl naar een chronisch zieke en invalide mens, met een partner die alles maar heeft moeten accepteren, incasseren en overnemen. Ongelooflijk hoe fragiel en kwetsbaar een menselijk lichaam eigenlijk is: je denkt een hele bikkel te zijn geworden na 23 jaar als beroepsmilitair te hebben getraind en gewerkt, terwijl je lichaam daar onder de oppervlakte heel anders over heeft beslist.

Maar ik weiger om me zomaar neer te leggen bij de ontstane situatie. Waar ik altijd alles gewoon deed als daarom werd gevraagd (voor zover ik het al niet uit mezelf had gedaan) en alles aan- en oppakte, moet ik nu steeds vaker verstek laten gaan omdat mijn beperkingen het gewoonweg niet meer toelaten. Op dit moment moet ik wat taken laten glippen; taken die ik tot nu toe vol overtuiging en met maximale energie volbracht kan ik nu even niet meer uitvoeren. Fysiek en mentaal zijn bepaalde grenzen bereikt die ik niet meer ongestraft kan overschrijden zonder de kwaliteit van mijn werk nadelig te beïnvloeden. Ik moet dus afhaken van stressvolle situaties; afstand nemen van sleutelposities waarvoor geen vervanging voorhanden is. Het wordt allemaal te kwetsbaar, te veel.

Ik moet me weer meer naar mijn eigen mogelijkheden gaan richten in plaats van mijn onmogelijkheden mogelijk proberen te maken. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik ga stilzitten; verre van dat. Maar ik moet het meer doseren; de batterijen laden niet meer zo snel en de capaciteit loopt hard terug. Ik blijf werk doen voor Sarcoidose.nl, omdat dit essentieel is voor de sarcoïdosepatiënten, al dan niet lid van de vereniging. Ook ga ik binnenkort beginnen met wat werkzaamheden voor de BNMO (zie vorige blog); ook dit zal ik gedoseerd en gecontroleerd moeten gaan aanpakken. Dit zal me echter niet zoveel meer energie gaan kosten, omdat deze werkzaamheden niet zo ‘demanding‘ zijn dan het werk met en voor patiënten.

Best wel confronterend dus, zo’n getalletje op een verjaardagskalender. Zoals zovele dingen: ‘het zijn de kleine dingen die het doen‘ zong een bekend Nederlands duo vroeger. Zij (Saskia & Serge) zingen het nog steeds, en man, wat hebben ze toch gelijk. Voortaan ben ik beter voorbereid op 1 maart; de dag van mijn confrontatie met het verleden, en onlangs uitgeroepen tot ‘dag van het compliment‘. Al met al weer zo’n dag met twee gezichten; de ene kant een traan, de andere een lach. Compliment aan allen die nog niet zijn afgehaakt bij het lezen van mijn blogs, dank jullie voor al jullie geduld en lieve reacties. Tot gauw!

Back To Top