skip to Main Content

Het is toch wat… Zo’n twee weken geleden had ik een heel verhaal over vakantiewerk, de hitte, maar vooral de voldoening als er weer eens iets was gelukt. Nu zit ik hier op dezelfde plek, door het raam naar buiten kijkend naar het resultaat van deze noeste arbeid. Omdat het nu zo’n 20 graden kouder is dan toen, en heel wat vochtiger is het helaas even niet zo fijn om de buitenruimte te gebruiken, maar dat komt wel weer.

Inmiddels heeft het ook alweer zo’n 40mm geregend gedurende de afgelopen dagen, na bijna twee en een halve maand van droogte en hitte. Hoewel die warmte mijn persoonlijke voorkeur geniet is dit ook wel weer eens lekker, en uiteraard heel goed voor de groene tuinbewoners.

Ondertussen heeft het afbouwen van de Prednisolon wat irritante bijverschijnselen veroorzaakt: de vervelende ‘kiespijn in de botten’ komt bij tijd en wijle weer eens om de hoek kijken. Ik had gehoopt hiervan te zijn verlost nu de ontstekingen onder controle zijn; ik hoop nu dan maar dat het ontwenningsverschijnselen zijn die dus vanzelf weer verdwijnen.

De inspanningen van de laatste tijd zijn helaas ook wat teveel van het goede geweest. Na twee weken van relatieve rust en ontspanning ben ik nog verre van hersteld van de werkzaamheden onder de tropische omstandigheden. Ondanks dat ik me op dat moment best wel goed voelde blijkt nu dat ik, zoals gewoonlijk, weer veel te ver over mijn grenzen ben gegaan en (onbewust!) mijn laatste reserves heb aangesproken. En dat heeft nu best wel verstrekkende gevolgen; mijn onderstel weigert regelmatig dienst, de zenuwpijnen nemen soms ondraaglijke vormen aan wat er voor zorgt dat het slapen een drama wordt en de spierkracht laat me niet zelden zodanig in de steek dat ik gewoon door mijn hoeven zak. Not good!

Ik hoop maar dat ik niet té ver ben gegaan, dat ik geen onherstelbare schade heb aangericht in mijn toch al zo fragiele zenuw- en spierstelsel. Volgende week ga ik immers het nieuwe onderzoekstraject in Amsterdam in om te laten kijken of er toch niet wat winst te behalen valt op het neurologisch vlak, dus hoop ik maar dat ik de boel niet heb verergerd.

De opmerking “Gewoon doen, en kijken waar het schip strandt…” waar ik de vorige blog mee afsloot was dus niet het beste advies. Ik ondervind nu aan den lijve dat, wanneer het schip echt strandt de rekening voor het weer vlot trekken wel eens erg hoog kan uitvallen… We gaan het zien de komende tijd. Voorlopig houd ik me dus maar een beetje rustig, en zal me niet meer aan mijn reserves vergrijpen.

Back To Top