Skip to content

Planning is the key to succes. People fail because they simply failed to plan.

Zomaar een inspirerend bedoelde tekst die op mijn computerscherm voorbij kwam.
Planning is de sleutel tot succes. Mensen falen omdat ze simpelweg niet hebben gepland.

Uhuh…

Natuurlijk zit er een beslist een grote kern van waarheid in deze twee zinnetjes, maar het is niet de hele waarheid. Ik weet overigens niet of de bedenker van deze tekst dat pretendeerde of dat hij zich er van bewust was dat niet plannen maar een van de redenen is waarom een plan mislukt. Het zette me in elk geval aan het denken.

Het leven met sarcoïdose vraagt om planning en tegelijk ook om een grote flexibiliteit. Aan de ene kant wil je alles doen wat je kunt doen, aan de andere kant gooit de sarcoïdose op de meest ongelegen momenten roet in het eten.

Roy en ik zijn al lang geleden tot de conclusie gekomen dat (globaal) plannen en afwegen heel verstandig is. Steeds leggen we de agenda’s naast elkaar.
Veel van onze familieleden en vrienden wonen op anderhalf tot twee uur reisafstand. (Jaja, zeg het maar, dat heb je nu eenmaal als je in Enschede gaat wonen. En dat is ook zo. Het is een gegeven, maar wel een gegeven waar we rekening mee (moeten) houden). Onze kleinkinderen weten niet beter dan dat als zij ’s middags gaan slapen, opa ook een middagdutje doet. (Voordeel: het argument ‘Opa gaat ook slapen’ wil ook nog weleens helpen). In de auto liggen wat kussens en dekens voor een kort dutje onderweg op een rustige (parkeer)plaats. Niet het meest comfortabel, maar toch vaak precies genoeg om de rest van de dag te trekken. Als fervent lezer heb ik altijd mijn e-reader bij me. Zo breng ik die tijd ook prettig door. Op deze manier worden intensieve dagen (iets) beter behapbaar. Zeker als we ze zo goed mogelijk inplannen volgens het systeem ‘dag op, dag af’.

Voordat we op vakantie gaan, maken we een lijstje van de vakantiedagen en de dingen die we per se willen doen, de dingen die we graag willen doen en de dingen die eventueel ook leuk zouden zijn. De heen- en terugreis vullen we in als ‘op-dagen’. De dag na de heenreis en de dag voor de terugreis zijn af-dagen. Niet dat we op af-dagen niets (mogen) doen, maar dan gaan we geen intensieve dingen doen en zorgen we ervoor tussen de middag in ons appartement/hotel te zijn voor een gedegen middagdut. Plannen we op een dag iets heel intensiefs of gaat het sowieso wat minder, dan plannen we twee af-dagen in. Het schema is niet in steen gebeiteld, het is meer een leidraad, die we naar believen aanpassen. Zowel qua activiteiten, als qua intensiviteit.

Leuk?

Eerlijk gezegd: ja en nee.

Nee, dat is niet leuk, want het betekent dat we vaak minder kunnen doen dan we zouden willen doen. Zeker bij verder gelegen bestemmingen, waar je niet zo gauw meer komt, is dat best jammer.
Zo viel een verre, wat langer durende vakantie met de vriendengroep af omdat het tempo daar veel te hoog zou liggen. Bij een korte Europese stedentrip zou dat nog een beetje te behappen zijn geweest. Ja, dat is wel leuk, want het betekent dat we het meest optimaal van onze vakantie kunnen genieten en eruit halen wat erin zit. Als je continu tegen je grenzen aanloopt, wordt de vakantie er niet leuker van. ‘Maar voor jou wil ik dit of dat toch doen,’ zei Roy in het begin weleens. Echt superlief natuurlijk en ik waardeer ontzettend dat hij dat voor mij over heeft, maar… het werkt niet. Natuurlijk merk ik het als het Roy zwaar valt, dat neemt al een flink deel van mijn plezier weg. Daar komt dan ook nog bij dat de hersteltijd langer is als iemand zo over zijn grenzen is gegaan. Dat helpt dan weer niet voor de (vakantie)dagen daarna. Je doet er niet alleen jezelf een plezier mee door grenzen aan te geven, hoe moeilijk en jammer het ook is, maar ook je omgeving.

Ja, plannen falen gemakkelijk als je verzuimt te plannen. Niet voor niets wil het gezegde dat een goed begin het halve werk is. En nee, het gebrek aan planning is beslist niet de enige oorzaak dat plannen mislukken. Het leven zelf spreekt er een stevig woordje in mee en heeft maar al te vaak de neiging om roet in het eten te gooien. Twee keer verhuizen in anderhalf jaar tijd? Dat was de planning van het leven, maar gelukkig kunnen we nu zeggen dat het weliswaar pittig was en er nog genoeg moet gebeuren, maar dat het beslist de moeite waard was. Het modewoord ‘risicobeheersing’ komt in me op. In ons geval niet eens zo’n verkeerde term, toch?

Simone Foekens

Back To Top