Skip to content

Ken je de stamppotreclame van Lidl?
Hoor je dat toontje in je hoofd van ‘Weer stamppot?’?
Lees het op die toon: ‘Weer een overnachting?’

‘Ja, weer een overnachting.’

En ik aarzelde. Laat ik het hierbij of geef ik een toelichting?
Ik ben het niet verplicht, dat weet ik best, maar toch… Er is een reden voor het feit dat wij weleens voor een nacht een hotelletje boeken.
Die reden is (natuurlijk) sarcoïdose.
En ja, hier is voor ons wel ‘elk nadeel heb z’n voordeel’ van toepassing, want we gaan er graag op uit.

Ik besloot die toelichting te geven:

Roy heeft een hechte vriendengroep, die al jaren om de week op vrijdagavond spelletjesavond heeft.
Superleuk!|
Maar…
Vrijwel iedereen woont in de Randstad en de spelletjesavonden zijn altijd in Scheveningen.
Heel gaaf! Uitzicht over de zee en zo.
Maar ja, vanuit Enschede betekent dat een hele uitdaging, die Roy niet elke veertien dagen aangaat.
Al een tijdje terug hadden we besloten dat Roy op vrijdag 26 april naar de spelletjesavond zou gaan en ik zou met een vriendin afspreken die daar ook in de buurt woont.
We overwogen die dag vrij te nemen en er een overnachting aan vast te knopen en er zo een minivakantie van te maken.
Die plannen lieten we ogenblikkelijk los zodra we de hotelprijzen zagen…

Toen hoorden we dat onze kleindochters van 1,5 en 3 op Koningsdag, de dag erna dus, mee zouden doen aan de Bambinorun in Hasselt. Een rondje van 300 meter om de kerk (met begeleider).
‘Net als papa en mama,’ aldus de enthousiaste oudste kleindochter. (Papa en mama hadden er net een halve marathon op zitten).
Zo schattig!
Natuurlijk wilden we daar ook graag bij zijn.
Zodoende kwam een overnachting toch weer in beeld en we boekten een perfect gelegen en zelfs betaalbaar hotel bij Amersfoort.
We konden vroeg inchecken, zodat Roy daar tussen de middag nog even kon liggen voor we doorreden naar Scheveningen. Vanuit Scheveningen waren we ‘s avonds in een uurtje bij het hotel en de volgende ochtend binnen een uur in Hasselt. Ideaal!

Nu moet je niet denken dat we in Hasselt zomaar langs de route konden gaan staan juichen.
Nee, aanmoedigen bleek een uiterst serieuze zaak, waarvoor goed geoefend moest worden. Gelukkig deden de kleindochters uitgebreid voor hoe we moesten staan en wat we allemaal moesten roepen.
We beloofden thuis goed te oefenen.
Ik bedrukte een blanco vlaggetje dat ik nog had liggen met hun namen. En we namen filmpjes op waarop we uitbundig met het vlaggetje zwaaiend de aanbevolen aanmoedigende kreten lieten horen.
Onze dochter vond het hilarisch en de kleindochters hadden er ook hard om gelachen, zei ze.
Maar… we waren met vlag en wimpel geslaagd voor de aanmoedigingstest en daar ging het maar om, want daar wilden we natuurlijk beslist niet voor zakken.

Wat hebben we een leuke dagen gehad! De moeite, energie en het geld meer dan waard.
Roy had een supergezellige spelletjesavond, ik heb heerlijk met mijn vriendin over het strand gebanjerd. En als flinke kers op de taart de Bambinorun op Koningsdag.
Wat deden de meisjes hun best en wat waren ze verschrikkelijk trots op hun prachtige, dikverdiende deelnemersmedaille.
Ze voelden zich de winnaars en voor ons waren ze dat natuurlijk ook.

Dus ja, weer een overnachting. (En nee, dat kan echt niet elke keer).

‘Mazzelaars,’ was de reactie, die ik aan de ene kant niet begreep, maar waar ik het aan de andere kant toch wel weer mee eens kon zijn.

Dat de dagen erna (ingecalculeerde) off-days waren, zal ik haar later nog wel eens vertellen.
Of misschien ook niet.

Back To Top