John

Het verhaal van John 57 jaar

Na de derde keer corona in augustus ’22 bleef ik zwaar vermoeid en kortademig. Ik ben toen naar de huisarts gegaan en heb een VO2 max-test afgedwongen, omdat ik topfit was (ik liep hard onder de 5 min/km, kon uren wielrennen en deed aan schaatswedstrijden).

Volgens de sportarts had ik een infectie aan mijn luchtwegen, te wijten aan corona. Maar de huisarts vertrouwde dat niet en verwees mij door naar het ziekenhuis om longfoto’s te laten maken. Op die foto’s waren ontstekingen en littekens te zien: sarcoïdose.

Ik had daar nog nooit van gehoord en kon het woord in het begin niet eens uitspreken. Toen ik erover begon te lezen, stortte mijn wereld even in. Ik was topfit, niets was te veel, en nu kostte alles moeite.

Nu, 3,5 jaar verder, is er weinig verbetering. Ondanks de medicijnen en infliximab waar ik tegenwoordig aan zit.

Maar het leven is mooi en heeft nog veel te bieden. Ik kijk nu naar wat ik nog wél kan en niet naar wat ik niet kan: ik kan nog schaatsen, ik kan nog hardlopen, ik kan nog wielrennen, ik kan nog uren in de bergen hiken en ik werk nog 100%.

Weliswaar niet meer zoals voorheen en alles op een lager pitje, maar ik kán het en ik dóe het. Door de vermoeidheid te accepteren, daar gehoor aan te geven en mijn rust te pakken, ben ik een blij mens die positief in het leven staat.