Het verhaal van Tessa
Mijn leven ging na de diagnose sarcoïdose van voortdurende beweging naar complete stilstand. Niets was meer zoals het was, niets van wie ik was of wat ik deed bestond nog. Het tempo van de maatschappij was mij te snel, en ik realiseerde me al snel dat ik ernaast stond in plaats van erin. Zonder werk en met een ziek lichaam deed ik niet meer mee.
Ik ging strijden: om beter te worden, om niet telkens van de helling af te glijden, maar concrete stappen te maken. Vooruit moest ik, doorgaan. Terug naar wie ik was en wat ik deed. Ik sprak met mijn arts en het woord ‘balans’ werd vaak genoemd.
Het werd een proces van jaren voordat ik begreep wat er bedoeld werd met dat woord, voordat ik leerde dat rust even belangrijk is als activiteit. Met voldoende rust kan er meer. Er kwam uitdaging en er kwam rust. Mijn nieuwe ik kwam tot leven en ik kwam op vaste grond.
Het strijden werd leven, want ik leerde mijn leven een nieuwe invulling te geven. Ik heb veel verloren en ik kan dit soms nog intens missen, maar ik heb ook rust en balans gevonden, en daarmee kan ik leven zoals ik het wil.
