De eerste traan

« Terug naar artikel

De eerste traan

De eerste traan is gevallen.

Eigenlijk was het meer een heel traag en voorzichtig rollen langs mijn wang. Eén traan uit mijn rechteroog. En dat was duidelijk NIET mijn bedoeling.
Niet bij onze eerste kennismaking. Ik dacht dat ik sterker was, meer afstand kon houden. Zeker zo’n eerste keer. Kom op zeg!

Het begon goed, leuk en ontspannen. Voorstellen aan elkaar, uitleggen waarom zij mij ging begeleiden en niet diegene die de screening had gedaan. Gelukkig is er ook met haar de zo belangrijke “klik”. Als ik die niet heb dan kan er zo maar weken overheen gaan voor ik mijzelf open kan stellen.

Al kletsende weg bemerkte ik wel dat ze goede en scherpzinnige vragen stelde die dichterbij en dichterbij kwamen. En ja hoor, ineens die brok in mijn keel, wat heen en weer schuiven op mijn stoel, grapje er tegen aan gegooid. Het mocht niet baten de vragen waren te goed en –helaas- te herkenbaar en daardoor confronterend. Ik kon er niet omheen. Ik wilde er ook niet omheen. Want als ik dat zou doen, dan heeft het hele revalideren geen zin en had ik er niet aan moeten beginnen.

De traan kwam toen ze zei: “Het lijkt me heel frustrerend voor je dat de sarcoïdose zó onvoorspelbaar is en dus ongrijpbaar. Volgens mij loop je constant op je tenen om het vol te houden”.

Pats!

Ze heeft gelijk. Helemaal gelijk. Ik kon niks zeggen. Ik gaf antwoord met mijn éne traan.

Profielfoto van Anja de Jong
Ik ben Anja de Jong (1959) en managementassistent op een school voor Speciaal Onderwijs. In 2011 is bij mij sarcoïdose officieel vastgesteld. De ontdekkingsreis om de ziekte een ‘naam’ te geven en wat sarcoïdose met een mensenleven doet, wil ik met jullie delen in mijn blog. Want één ding is zeker: de onvoorspelbaarheid. Maar gelukkig ben ik gezegend met een dosis humor en lieve familie en vrienden, waardoor ik het (meestal) wel aan kan. Lees mee en misschien kunt u glimlachen om mijn lief en leed en verzacht het uw pijn ook iets. Dán is mijn doel bereikt. O ja …..ik ben heel blij met een lotgenotengroep, want dan hoef je maar één zin te zeggen en de ander snapt wat je wilt zeggen. Schrijven is een passie en missie (zie mijn website) en gelukkig kan dat zittend.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *