skip to Main Content

Een goed begin blijkt het halve werk

« Terug naar artikel

Een goed begin blijkt het halve werk

Zodra ik ’s-morgens wakker word, voel ik direct of het een goede dag of een slechte dag gaat worden. Qua energie dan. Deze dag word ik wakker met een ýes’- gevoel en ik bruis van energie en ik besluit om in de tuin aan de slag te gaan. Het zonnetje schijnt lekker, dat houdt voor mij in: niet zo fel en ik wil een klein stukje tuin wat opknappen door er wat tegel-steentjes in te leggen en gronddoek en …..nou ja: je leest het al: plannen te over.

Zogezegd zo gedaan en het gaat lekker, de ravage is zoals gebruikelijk bij mij, niet te overzien maar dat geeft niet. Lekker wroeten in de grond, keien tillen, planten verpotten en dan …..slaat het toe. Het zweet loopt met straaltjes langs mijn rug en voorhoofd. Mijn oog gaat trillen en ik zie zoals een gewoon mens zicht heeft als het 30 graden is en de zon zindert boven het asfalt. Ik baal! Ik weiger te stoppen en ga door, want de klus is nog lang niet geklaard.

Na twee uur is de situatie in mijn tuin dusdanig dat ik er fatsoenshalve mee kan stoppen zonder dat men het idee heeft dat ik weggelopen ben nadat er een bom ontploft is en de ravage nog is zoals die is. Ik plof neer op een stoel binnen en word verdrietig én boos tegelijk.
Nú had ik energie, nú ging het zo goed en dan 2 uur later: zeer oog, door het tillen? Door de zon? Door te doen wat ik wilde doen? Zeg het maar… ik weet het niet.

Wat ik wel weet is dat ik weiger om bij voorbaat toe te geven aan het feit dat ik sarcoïdose heb en niets kan doen. Dát wil ik niet. Dan liever als ik me goed voel dingen doen waarvan ik later tol moet betalen. Niets doen is geen optie voor mij, al realiseer ik me wel dat ik natuurlijk wel mijn grenzen in de gaten moet houden. Maar een enkele keer ga ik daar overheen, en hoe!

Toen ik na gedane arbeid wat gefrustreerd achter de computer zat las ik in een facebookgroep deze zin: “achter de SARCO-wolk schijnt de zon”.

En dat gaf en geeft me hoop en moed om door te gaan met de positieve dingen te zoeken en … door te geven aan jullie. Ik heb de zin in een prachtige wolken-lucht-foto geplakt en hoop dat jullie er ook moed uit putten!

Anja de Jong

Ik ben Anja de Jong (1959) en managementassistent op een school voor Speciaal Onderwijs. In 2011 is bij mij sarcoïdose officieel vastgesteld. De ontdekkingsreis om de ziekte een ‘naam’ te geven en wat sarcoïdose met een mensenleven doet, wil ik met jullie delen in mijn blog. Want één ding is zeker: de onvoorspelbaarheid. Maar gelukkig ben ik gezegend met een dosis humor en lieve familie en vrienden, waardoor ik het (meestal) wel aan kan. Lees mee en misschien kunt u glimlachen om mijn lief en leed en verzacht het uw pijn ook iets. Dán is mijn doel bereikt. O ja …..ik ben heel blij met een lotgenotengroep, want dan hoef je maar één zin te zeggen en de ander snapt wat je wilt zeggen. Schrijven is een passie en missie (zie mijn website) en gelukkig kan dat zittend.

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top