skip to Main Content

En weer een teleurstelling

« Terug naar artikel

En weer een teleurstelling

Hoe anders gaan de dingen soms dan dat ik wil dat ze gaan. Vanmorgen stond ik vrolijk onder de douche omdat ik vandaag te horen zou krijgen van het revalidatiecentrum hoe en wanneer ze mij konden verder helpen met de problemen die ik ervaar met mijn chronisch ziek zijn. Zij zouden mij helpen de draad weer op te pakken om zo goed en zo kwaad mogelijk verder te kunnen in het leven. Het was helaas pindakaas, ze kunnen mij niet helpen.

Heel voorzichtig vroeg de revalidatie arts mij hoe ik de intake sessies ervaren had van afgelopen maandag. Het was juist de toon daarin waarin ik al wist dat ik afgewezen zou worden. Heel begrijpend keek ze mij aan toen ik vertelde dat drie uur achtereen praten en luisteren wat teveel van het goede was en dat ik het laatste gesprek met de fysiotherapeut voor een groot deel kwijt was.

De arts vertelde mij dat de psycholoog gezien het gesprek en de vragenlijsten die ik in heb moeten vullen mij een te zwaar geval vond. Ze hebben niet de expertise in huis om datgene wat ze misschien bij mij los werken te behappen. Ze zou nog in gesprek gaan met de psycholoog om te kijken wat er nog wel voor mogelijkheden zijn, maar hoogst waarschijnlijk niet bij het CIR. De psycholoog was er niet omdat ze er nooit op donderdag is, dus overleg direct was niet mogelijk.

Daarna kreeg ik nog een afsluitend gesprek met Robbert. Hij was degene die mijn persoonlijke begeleider zou zijn in het traject. Het speet hem oprecht dat ze deze conclusie moesten trekken.

En wat nu? Ik word niet helemaal aan mijn lot overgelaten. Ze gaan op zoek naar een persoon of instantie die wel genoeg in huis heeft om mij te kunnen helpen. Dit doen ze samen met de huisarts. Ik weet niet goed wat ik er precies bij denken of voelen moet. Ik vermoed dat ik een hopeloos geval ben wat nergens past. Ik ben een rare met vreemde kwalen. Deal er maar mee!

Vooralsnog ben ik nu heel verdrietig. Daar kom ik echt wel weer overheen, maar de teleurstelling is groot. Ik had zo gehoopt dat ik hier binnen een paar weekjes weer op de rails gezet zou worden en weer verder kon met mijn leven. Het staat nu stil.

Ik doe wat ik altijd doe als het tegen zit….ik koester mijn rijkdom. Ik heb een lieve man, 2 prachtige zonen en pareltjes van schoondochters en bovenal 2 schitterende kleinzonen voor wie ik een lieve, gekke, sportieve en liefhebbende oma wil zijn.

Dat gaat mij hoe dan ook lukken…….wat ik je brom!

Ik ben Annemiek Kraak, 56 jaar en woon in Zwolle. Ik ben getrouwd met geert en heb 2 geweldige zonen, 2 pareltjes van schoondochters en 2 schitterende kleinzonen.
Toen ik de diagnose Sarcoidose kreeg, ging ik op zoek naar informatie want ik had er nog nooit van gehoord. Zo kwam ik op de site van SBN terecht en er ging een wereld voor mij open. Eindelijk (h)erkenning en kon het proces van aanvaarding en acceptatie beginnen.
Vooral de blogs waren fijn te lezen, recht uit het hart van mensen met dezelfde aandoening.
Nu ben ik zelf blogs aan het schrijven en hoop ik dat andere mensen ook wat aan mij verhaal hebben zoals ik dat van anderen heb. Tevens is het voor mijzelf een uitlaatklep waarin het een en het ander verwerkt kan worden. Zo kan ik nog iets zinvols doen met een nare invaliderende ziekte!

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top