Faillissement

« Terug naar artikel

Faillissement

Op de screen van mijn telefoon zag ik dat het revalidatiecentrum mij belde. Verheugd pakte ik op want ik ging er van uit dat ik nu de datum zou horen wanneer ik zou kunnen starten en hoe mijn rooster er uit zou zien. Hoe anders was de boodschap.

Helaas moeten we u mededelen dat de revalidatie niet kan doorgaan omdat het faillissement   is aangevraagd. Het spijt ons zeer dit aan u te moeten mededelen. We zullen u echter niet aan uw lot overlaten en nodigen u desondanks uit voor een gesprek waarin wij samen zullen kijken welke mogelijkheden wij u nog kunnen bieden of kunnen bemiddelen.

Ietwat verdwaasd hoorde ik de stem aan de andere kant van de lijn. Niet  doorgaan…..failliet……bemiddelen? Samen hebben we nog een datum geprikt voor dat gesprek, maar desolaat zat ik wat voor mij uit te staren. Daar ging mij hoop op een beter leven. Ik had mij er zo op verheugd dat ik hulp zou krijgen en nu zou ik weer naar wat anders uit moeten kijken. Bah, bah, bah…..wat een enorme teleurstelling.

Er zit nu niks anders op dan maar gewoon afwachten wat het gesprek aankomende woensdag nog oplevert. Ik laat mij niet ontmoedigen en ga de ingeslagen weg van optimisme en positiviteit gewoon volgen. Weet je waarom? Omdat iedere andere keuze gedoemd is te mislukken. Je leven oppakken met een chronische aandoening is alleen mogelijk met een positieve instelling en heel veel humor en zelfspot. Dat is allemaal al een uitdaging op zich.

Vandaag ga ik hier een invulling aan geven door mee te doen aan straattheater   op de kerstmarkt van Olst. In een mooi kostuum uit de Anton Pieck tijdperk zal ik samen met iemand anders een roddeltante spelen die over iedereen en alles wel een mening heeft en dat ook niet onder stoelen en banken steekt. Ik heb er enorm veel zin in. Ik gooi mijn zieke lijf vol met pijnstillers en vergeet voor een paar uur die ellende. Ik ga genieten!

De komende tijd staat bol van allerlei kerstactiviteiten. Heerlijk genieten van mijn gezin en vooral van mijn 2 prachtige kleinzonen Gijs en Sven. Het is cliché waarschijnlijk, maar daar draait het om in het leven. De mensen binnen mijn kring die zo bijzonder dierbaar voor mij zijn. Daar put ik altijd de kracht uit om verder te gaan als het even tegen zit.

Voor nu brei ik er een eind aan want ik moet mij nodig gaan aankleden voor de kerstmarkt. Vandaag een dag vol met theater, sneeuw, gezellige mensen, gluhwein en lekker eten. Dat wordt simpelweg gewoon genieten!

Ik ben Annemiek Kraak, 56 jaar en woon in Zwolle. Ik ben getrouwd met geert en heb 2 geweldige zonen, 2 pareltjes van schoondochters en 2 schitterende kleinzonen.
Toen ik de diagnose Sarcoidose kreeg, ging ik op zoek naar informatie want ik had er nog nooit van gehoord. Zo kwam ik op de site van SBN terecht en er ging een wereld voor mij open. Eindelijk (h)erkenning en kon het proces van aanvaarding en acceptatie beginnen.
Vooral de blogs waren fijn te lezen, recht uit het hart van mensen met dezelfde aandoening.
Nu ben ik zelf blogs aan het schrijven en hoop ik dat andere mensen ook wat aan mij verhaal hebben zoals ik dat van anderen heb. Tevens is het voor mijzelf een uitlaatklep waarin het een en het ander verwerkt kan worden. Zo kan ik nog iets zinvols doen met een nare invaliderende ziekte!

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *