Zwemmen!

« Terug naar artikel

Zwemmen!

Zwemmen!

moet het ervan komen! Mijn 4 weken vakantie – dat wil zeggen tijd vrij van het ziekenhuis – zit er bijna op en ik ben nog nergens het water in gegaan. De zee is me te ruw, voor het Wad ben ik bang, een rivier heeft te veel stroming en het meertje is te afgelegen. Mijn zwemmend vermogen laat mij deze zomer voor het eerst in de steek.

Morgen komen mijn kinderen terug van hun wereldreis, dan is het vandaag mijn laatste kans op het behalen van een persoonlijke overwinning. Op naar het zwembad, het is banenzwemuurtje. Ik sta om 7 uur op om anderhalf uur later klaar te zijn voor het zwembad.

Versteld kijk ik naar de klok, het is écht waar, anderhalf uur voor aankleden en ontbijten. In de deur begint mijn zingende pillendoos te piepen, mijn medicijnapp zegt dat ik de 7 ochtendpillen ben vergeten. Die haal ik nog even en besluit de morfinepleister pas ná het zwemmen te plakken. Ik neem de auto (!) naar het zwembad, tenslotte wil ik nog energie over houden.

Elke seconde bedenk ik een smoes om weg te lopen, want jeetje-ik-in-zwemkleding-met-al-die-kilo’s extra… en dan staan er ook nog veel te veel mensen rond de kassa… Ik zet door en pak mijn portemonnee, er breekt wéér een nagel af, uitgerekend nu. Op fluistertoon vraag ik de man aan de kassa of het in dit zwembad okay is als ik in een rash guard zwem en leg hem uit dat dit een zwemshirt is.

Of ik het koud heb dan, vraagt hij erg luid. Nee, ik ben ziek meneer en voel me niet prettig in een badpak. Als u ziek bent moet u beter niet zwemmen, er klinkt bezorgdheid door in zijn stem. Ik heb kanker, zeg ik hem, mijn blik zoekt de pashokjes. Hij laat me door, ik heb een brok in mijn keel en steek hem bij wijze van dank een duim op. Het eerste pashokje in en naar lucht happen…

Het grootste verschil tussen mijn 2 ziektes is dat de boodschap ‘kanker’ deuren opent terwijl van sarcoïdose nog niemand heeft gehoord. Geen bergen foldertjes deze keer, geen speciale verpleegkundige die ik kan bellen als ik me ziek voel, kennissen kijken als of je het over een griepje hebt. Hoe lang zal ik nog op de kanker teruggrijpen vraag ik me af…

Ik trek vandaag 10 baantjes, pauzeer 100 keer en krijg bijna geen lucht. Maar het water draagt me en een erg aardige bejaarde dame maakt een praatje met me. Gaat het wel een beetje, vraagt ze. Ja hoor, astma, zeg ik naar mijn longen wijzend. Dat begrijpt ze.

Caro van Eck (1966) woont in Deventer en is toegepast psycholoog en moeder van 2 jongens (1998, 2000). Zij bouwt vliegers, speelt gitaar en zingt, is fanatiek fietser, klust en maakt meubels en is sterk geëngageerd als organisator in verschillende verenigingen. Een ideeënmachine met waanzinnig veel energie… totdat zij in 2015 borstkanker en in 2016 sarcoïdose krijgt. De ingrijpende en lange chemotherapie tegen de kanker en de vele complicaties gaan naadloos over in een ernstige vorm van sarcoïdose. Over wat dit betekent in het dagelijkse leven schrijft zij in haar blog.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *