Aan een onattente verkoopster

« Terug naar artikel

Aan een onattente verkoopster

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Onze eerste kennismaking verliep verre van vlekkeloos… Terwijl ik tijdens een ontspannen uitje na veel twijfelen toch de winkel binnenstapte kwam je onmiddellijk naar me toe.

Ik had een mooie trui gezien en vroeg me af of dat iets voor mij zou zijn. Je moet weten dat ik sinds meer dan twee jaar kledingwinkels mijd als de pest. Ik heb immers ontzettend veel moeite om mijn opgezwollen cortisonelichaam te leren accepteren en walg helemaal van mezelf wanneer ik die uitdijende rondingen in close-up in de spiegel van een pashok moet zien. Ik kan het ook niet gewoon worden dat ik kleding moet zoeken bij “een maatje meer” terwijl ik vroeger werkelijk alles in een kledingzaak vond. Het zat goed… letterlijk én figuurlijk.

Toen jij me echter kwam vragen of je me kon helpen en ik enigszins schoorvoetend zei dat ik die trui wel mooi vond, ging je spontaan naar een exemplaar dat twee maten groter was dan ik vandaag draag. Twee maten! Het was dus niet wat je noemt een fijne kennismaking.

Ik had nadien twee leuke bloesjes gezien en mijn echtgenoot spoorde me aan ze eens te proberen. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en stapte het pashok binnen. Zodra ik mijn eigen kleding over mijn hoofd trok en ik mezelf zag staan, overviel me een intense tristesse.

Je moet weten, beste verkoopster, dat ik een chronische ziekte heb, genaamd sarcoïdose, waarvoor ik zware corticosteroïden moet nemen. Je moet ook beseffen dat ik daardoor overal rondingen heb waar ik ze niet wil en dat de fierheid die ik vroeger had samen met mijn ziekte verdwenen is. Ik kan niet meer in een spiegel kijken zonder weemoedig te worden en te denken aan hoe het ooit was. Neen, ik was niet enkel gericht op uiterlijk vertoon maar ik mocht gezien worden, dat wel. En ik genoot ervan me op te kleden. Wanneer je dan in één klap verschillende kilo’s aankomt en niks nog echt goed zit, doet dat pijn. Je wordt anders of niet meer bekeken, mensen denken dat je je alle dagen volpropt met eten en je voelt je zelfvertrouwen met elke vernietigende blik inkrimpen.

Weet je, beste verkoopster, dat ik zelfs enkele keren bij een diëtiste ben geweest in de hoop iets aan dit lichamelijk volume te kunnen doen. Toen ik moest opschrijven wat ik op een dag verorberde, vertelde ze me dat ik echt gezond at en dat er weinig verandering in mijn eetpatroon mogelijk was. Alsof ik dat niet wist. Die kilo’s, dat zijn cortisonesupplementjes. Dat is extra gewicht dat ik noodgedwongen meezeul door de medicatie die me op de been probeert te houden.

Maar goed. Ik stond dus in mijn pashokje en warempel het bloesje ging me goed. Ik was zelfs zodanig overtuigd dat ik het gordijn durfde te openen om het trots aan mijn man te laten zien. En ook hij zei dat het echt mooi was. Hij weet hoe belangrijk dit voor me is. Ik probeerde het tweede bloesje en ook dat ging me prima. Meer nog, het zat zelfs iets te ruim.

En toen… kwam jij langs. Je vroeg of je me kon helpen. Ik informeerde of je een maatje kleiner had zodat ik het verschil eens kon zien en je keek me met een blik vol ongeloof aan. Dat had je niet verwacht toch? Ik, in die kleinere maat? Toen ik dat kleinere bloesje aantrok, ging het me ook goed… al twijfelde ik tussen het kleinste maatje of eentje meer.

En op dat moment, beste verkoopster, heb jij me met één slag onderuitgehaald. Ik dacht dat je me wilde helpen maar je hebt me enkel nog dieper de grond ingeduwd. Jij zei dat je “echt wel die grotere maat zou nemen want dat het andere spande en ik dat niet kon zien”. Terwijl het zeker los genoeg zat. Ik stond aan de grond genageld. Het enige wat ik op dat moment nog wou was wegvluchten uit je winkel en thuis in mijn beschermende cocon kruipen zodat je me niet nog meer zou kunnen kleineren dan je net had gedaan.

Ik slikte de krop in mijn keel door, deed mijn kleding aan, gaf je de twee stukken terug en zei dat ik er nog even over ging nadenken. Want ja, ik ben wel beleefd opgevoed.

Ik hoop echt, beste verkoopster, dat jij nooit een ziekte krijgt waarbij je noodgedwongen medicatie moet nemen die je dwingt anders te gaan leven en je vrede moet leren nemen met een lichaam dat het jouwe niet meer is. Ik hoop dat je door de blik die ik je bij het buitengaan gaf beseft hoe erg je me hebt gekwetst. Ik hoop dat je op een dag wakker wordt en begrijpt dat iedereen, slank of rond, recht heeft op een fijne koopervaring.

En ik hoop vooral dat je ooit zal begrijpen dat het niet altijd iemands vrije keuze is voor “een maatje meer”…

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *