skip to Main Content

Adembenemende winterprik

« Terug naar artikel

Adembenemende winterprik

“Stevige winterprik op komst met gevoelstemperaturen tot -10°C.” Ik huiver wanneer ik de kop van onze digitale krant lees. Door een ijzige, sterke wind zal de gevoelsmatige temperatuur dit weekend aardig onder de nul graden Celsius zakken. Niet zomaar een kleine winterprik dus. Maar echte vrieskou. En dat zullen mijn longen geweten hebben.

Die dualiteit tussen houden van een seizoen en er terzelfdertijd bang voor zijn, die ken ik sinds een tweetal jaartjes maar al te goed. Ik hou van de wintermaanden, de stilte, de planten en bomen die een tijdje in rust gaan, de prachtige natuurtaferelen, dikke sneeuwtapijten en de gezelligheid in de nabijheid van een knisperend haardvuur. Toen alles in mijn lichaam nog optimaal functioneerde, was die periode hét moment om mijn sneeuwlaarzen aan te trekken, me stevig in te duffelen en een lange wandeling te maken terwijl je de sneeuw onder je voeten hoorde kraken. Heerlijk die rust en die oneindige natuurpracht.

Sinds mijn sarcoïdose heeft dat verhaal een wending genomen. Ik hou nog altijd van die schoonheid maar kan er niet langer van genieten. Ik moet steeds vaker binnen blijven om mezelf te beschermen. Mijn longen zijn dermate vatbaar geworden voor koude temperaturen dat het vrij onverstandig zou zijn om me aan zo’n lange wandelingen in de vrieskou te wagen. En ook al zou ik het durven, het zou fysiek zelfs niet meer lukken.

Mijn longcapaciteit is door de systeemziekte aardig aangetast en dat voel je wanneer de koude wind je borstkas raakt. Zelfs een dikke sjaal en een warme winterjas zijn daartegen niet bestand. Bij veel sarcoïdosepatiënten wordt de longinhoud kleiner en ben je dus sneller buiten adem. Ik ervaar alleszins duidelijk dat de kou hier één van de boosdoeners is.

Adembenemend… maar helaas niet langer in de mooie zin van het woord.

Na enkele minuten wandelen in het winterse weer, beginnen mijn longen tegen te pruttelen. Het lijkt of ze niet langer genoeg zuurstof kunnen opnemen en onmiddellijk bevangen zijn door de koude. Met als gevolg dat ik na enkele stapjes buiten “op mijn adem trap” en hijgend halt moet houden. Niks zo confronterend als te moeten vaststellen dat die kortademigheid je op zo’n moment echt parten speelt. En dat je letterlijk op je stappen moet terugkeren om snel de warmte binnenskamers op te zoeken.

De warmte die trouwens ook een zegen is voor mijn gewrichten die door de ziekte extra gevoelig zijn geworden en ook protesteren wanneer het wat kouder wordt. Net zoals patiënten met reuma ervaar ik dat de kou en de vochtigheid wel degelijk een impact hebben op mijn spieren en gewrichten. Alles voelt pijnlijk en stijf aan. Een warm bad, kersenpitkussentjes, een fleece dekentje… zijn mijn natuurlijke medicatie geworden.

Toch maar wachten op de dooi of verhuizen naar de zon?

Helga

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top