skip to Main Content

Code rood

« Terug naar artikel

Code rood

Ik voelde het vandaag toen ik de eerste voetstappen uit het huis zette… de winter is onvermijdelijk in aantocht. En mijn geteisterde sarcolichaam zal het gevoeld hebben.

Ik heb een dubbel gevoel bij de winter. Ik kan intens genieten van de rustgevende, witte landschappen en raak nog altijd verwonderd van het prachtige schouwspel van ijskristallen maar voor mijn lichaam is de koude een onvervalste uitputtingsslag.

Mijn knoken doen pijn, mijn longen snakken wanhopig naar lucht en de spierkrampen in mijn lijf gaan in crescendo. Vreemd toch die sarcoïdose. Te warm en ik word hyperbenauwd, te koud en alles gaat in lockdown.

Toen ik vanochtend mijn hoofd buiten stak en de ochtendkou mij plots overviel, wou ik slechts één ding. Terug naar binnen hollen, rechtstreeks naar mijn bed en het donsdeken tot over mijn oren trekken. Weg van de kou. Al moet je “hollen” bij iemand met sarco wel met een grote korrel zout nemen. Maar goed… duty calls en dus  knoopte ik mijn jas dicht, wikkelde mijn sjaal rond mijn gezicht en begaf me richting wagen. Nee toch… ook mijn trouwe vierwieler was verkleumd van de kou. Ik liet hem even op temperatuur komen en samen vatten we de tocht aan naar het station. Door het “ingenieus uitgestippelde verkeersplan” in mijn stad waardoor niemand nog een parkeerplaats vindt, kon ik helaas geen plek nabij het station op de kop tikken.

Vijftien minuten verder… bergje op, bergje af… een gezellige kille ochtendwandeling van mijn auto naar het station. En toen gebeurde het. De koude sloeg me in één klap murw. Elke ontsteking verspreid over mijn lichaam werd uitvergroot, elke ademteug deed pijn. Al mankend en strompelend bereikte ik het station. Mijn medereizigers dachten wellicht dat ik er net een tocht naar de Noordpool op had zitten. Rood aangelopen, puffend van de inspanning, zweetparels op mijn aangezicht…. eureka ik had het station bereikt! Om dan opnieuw te wachten in de kou op een druk perron.

Daar was hij dan… mijn langverwachte rit naar het werk… mijn redding van die beklemmende kou. Of toch niet? Volgepropt, mensenvlees veel te dicht tegen mekaar aanschurkend. Mijn persoonlijke bubbel in één ruk doorprikt. Het was zo vreselijk warm in die trein. Uit met die handel! Mijn jas, mijn sjaal… alles kwam op een hoopje op mijn schoot terecht. Echt comfortabel kon je het niet noemen. Nog maar net was ik de omgevingstemperatuur wat meer gewoon of ik moest me weer induffelen voor de wandeling naar mijn werk. Eens aangekomen… hup alle warme ballast weer uit.

Sarcoïdose en temperatuurschommelingen… tell me about it! En morgen geven ze vriesweer. Code rood voor mijn longen en gewrichten. Ook dat nog!

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top