De clown

« Terug naar artikel

De clown

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Dit weekend staat volledig in het teken van mijn energiepeil. Voldoende rustmomenten inbouwen om nadien maximaal te kunnen genieten van “mijn vroegere zelf”. Een moeilijke zoektocht maar ik ga ervoor.

Gedurende drie dagen staat onze stad in het teken van carnaval. Niet dat ik ooit “een echte carnavalist” ben geweest. Ik zit niet in een groep, ga niet als laatste naar huis en heb al helemaal geen boodschap aan overvloedige drinkpartijen. Maar ik hou van de sfeer. De gezelligheid die rond het gebeuren hangt. Veel mensen vinden er net niks aan. Maar ik ben opgegroeid in de buurt van de stad waar ik intussen ook woon en waar carnaval een echt volksfeest is.

Toen mijn gezondheid nog optimaal was, gingen we dan ook vaak eens “de sfeer opsnuiven”. Het onbezorgd en gelukkig gezichtje zien van mijn zoon toen hij in een vliegtuigje plaatsnam en heel fier zat te zwaaien. Alsof hij naar een verre bestemming vertrok. Heerlijk vond ik het.
Verkleed naar de kermis, smoutebollen eten, ’s avonds genieten van de lichtstoet, de wondermooie praalwagens én kostuums van de vele carnavalsgroepen en tot slot met vrienden de nacht in dansen.

Urenlang kon ik doorgaan. Mijn energielevel kende geen grenzen.

Intussen zijn we enkele jaren verder en heeft mijn gezondheid een ferme klap gekregen. De schuldige: sarcoïdose. Plots zijn evidenties niet meer evident. En ook een uitstapje maken naar de kermis hoort daarbij. Simpelweg omdat ik er de energie niet meer voor heb. Alleen al de wandeling langs de kermismolens of blijven rechtstaan om alle praalwagens in de stoet te zien, is er gewoon te veel aan. We hadden ons dus ook voorgenomen om het net als de voorbije twee jaar rustig aan te doen en het gebeuren aan ons te laten passeren. Omdat mijn echtgenoot en ikzelf weten dat dit de beste optie voor me is.

Tot… ik gisterenavond besloot dat we best nog eens gek mogen doen. Mijn man was nog op zijn werk toen ik hem een berichtje stuurde: “En wat als we ons eens terug zouden verkleden en naar de kermis en de stoet gaan?” Hij antwoordde: “Waarom ook niet?!” Hij begrijpt me… zonder veel woorden. Hij weet hoe belangrijk dit voor me is. Om deze ‘escapade’ mogelijk te maken moet ik tijdens het weekend constant mijn evenwicht bewaken tussen inspanning en rust. Anders zak ik als een pudding in mekaar.

Vanochtend hebben we als twee opgewonden kinderen een bezoek gebracht aan onze plaatselijke carnavalswinkel. En meer nog… we hebben zelfs een clownspak gekocht. Want geef toe, als we gek willen doen, dan moet het all the way. Nadien heb ik me in de zetel neergevlijd. In de namiddag zijn we twee uurtjes richting kermis gegaan om achteraf weer in de zetel te eindigen. Vanavond laat ik het feestgedruis aan mij voorbijgaan want dat is gewoon te zwaar. Op tijd in bed… want morgen is een belangrijke dag.

Ik laat mijn lichaam morgen tot ongeveer 14 uur opladen zodat ik hopelijk voldoende energie heb om nadien verder te kunnen. Dan trekken we ons kostuum aan, zetten een vrolijke pruik en een gek hoedje op ons hoofd en zakken af richting carnavalsgekte. Dan wil ik even de kans krijgen om terug mijn oude ik te zijn. Iemand die zorgeloos kon genieten van een uitje met vrienden, urenlang op de benen kon staan en niet begon te zuchten bij de minste inspanning. Het wordt een uitdaging. Dat wel. Maar ik ben vastberaden. Het is mijn persoonlijke boodschap aan mijn ziekte. Ook al zuig je me letterlijk helemaal leeg en zorg je ervoor dat ik constant doodmoe ben, pijn heb en mijn sociale leven drastisch heb moeten inperken, toch geef ik me niet gewonnen.

Morgen trek ik mijn clownspak aan, lach ik met mijn sarco-beestjes en doe ik wat een clown vaak doet: blijven lachen, ondanks het stille verdriet.

Profielfoto van Helga
Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *