De halte voorbij

« Terug naar artikel

De halte voorbij

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Mijn ogen zijn open. Dus ik ben blijkbaar wakker. Maar toch voelt het niet zo. Het lijkt of ik al slaapwandelend door het leven ga. Ik strompel altijd maar door en af en toe mis ik een halte. Een broodnodige stop waar ik even tot rust kan komen en mijn lichaam wat kan laten bijbenen.

De laatste maanden zijn hectisch druk geweest, professioneel en privé. Met de nodige emoties als kers op de taart. Mijn lichaam begint me steeds meer signalen te geven dat het elastiekje bijna volledig uitgetrokken is. Ik zit van kop tot teen nokvol ontstekingen, leef continu met pijn en mijn bloedwaarden zijn niet van die aard dat je er instant happy van wordt.

Maar bovenal ben ik moe. Dood- en doodmoe. Of moet ik levend zeggen? Al heb ik het gevoel dat daar vandaag de dag niet veel van overblijft. Mijn rusteloze benen, pijnlijke plekken verspreid over dit zwakke lijf en mijn constante hoofdpijn houden me al maanden uit mijn slaap. Als ik aan vier uurtjes per nacht kom, spreek ik van een succeseditie.

Bijna drie jaar sarcoïdose gaat echt niet in de koude kleren zitten. Het vreet aan je. Letterlijk en figuurlijk. En zeker als je het leven wil blijven leiden zoals je het altijd hebt gekend. Druk, gevarieerd, dynamisch en erg sociaal. Een leven waar er nog geen sprake was van deze rotziekte en je onbezorgd gewoon maximaal tot het uiterste kon gaan. Waar grenzen stellen altijd iets voor morgen was.

Dat uiterste heb ik intussen al lang bereikt. Meer nog ik ben er zelfs al voorbij. En toch ga ik door. Ik heb doorheen de jaren behoorlijk leren relativeren en dat komt me nu elke dag van pas. Maar de drive temperen en aan mezelf durven toegeven dat dit lichaam ziek is, blijft elke dag een evenwichtsoefening. En ik merk dat ook veel lotgenoten zich in deze strijd bevinden. Soms lukt het me om mijn grens streng te bewaken, soms ook niet. Gelukkig heb ik een netwerk aan familie, vrienden en lotgenoten die me vaak dwingen om even stil te staan. Fysiek en mentaal. Bij wat ik doe, hoe en waarom. Zij zijn mijn vangnet en klankbord als ik de laatste halte dreig te missen. Zij begrijpen me en zien ook de strijd waarin mijn lichaam zich bevindt.

Steeds meer tijdens gesprekken duikt het woord “keuze” op. Het betekent zowel strikt je grenzen gaan afbakenen als fundamentele beslissingen nemen die je leven een totaal andere wending kunnen geven. Waarom voelt het dan niet als een “keuze” maar eerder als een “keurslijf” waarin ik gedwongen word? Waarom blijf ik me dan uit alle macht verzetten tegen de keuze die in mijn ogen geen keuze is?

Sarcoïdose heeft me koudweg voor een dilemma gesteld. Blijf ik op de bus zitten en raas ik verder door zonder te weten waar de reis me brengt? Of stap ik aan de volgende halte af?

Onlangs las ik een mooie quote: “Luister naar het gefluister van je lijf. Zodat het niet hoeft te schreeuwen.” (Lisa)

Iets om over na te denken…

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *