De magie van het ei

« Terug naar artikel

De magie van het ei

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Brengt de paashaas dit jaar ook een eitje voor mij?

Ik hoop het wel want de traditie waarop dit verhaal is geënt ligt me wel. In haar boek ‘Natuurrituelen. Een innerlijke reis’ verklaart Carla Rosseels dat we de oorsprong van het verhaal van de paashaas moeten zoeken in de natuur.

De haas maakt kleine putten in de velden, slaapt hierin en trekt dan verder om een nieuw holletje uit te graven. Die putten werden door vogels nadien gebruikt om er een nestje in te bouwen. Het is dus niet echt de paashaas die de eitjes brengt, wel de vogels die ze voor je achterlaten in de natuur.

En laat nu net de symboliek van het ei iets zijn waar ik me goed bij voel. Doorheen de geschiedenis en ook vandaag staat een ei symbool voor het eeuwig leven, voor een nieuw begin, voor het “geloof dat levenskracht altijd sterker zal zijn dan de dood”. Een boodschap die ik graag ter harte neem.

Sinds sarcoïdose zich in mijn lichaam heeft genesteld ontbreekt het me vaak aan energie, fysiek én mentaal. De voortdurende pijn, de constante zorgen over de evolutie van je gezondheidstoestand, de vele ontstekingen en de onbeschrijfelijke, allesomvattende vermoeidheid… het vreet aan je.  Die verstoorde huishouding in je lichaam, het immuunsysteem dat het laat afweten, het onbegrip van de maatschappij… het vraagt veel doorzettingsvermogen en vechtlust. Elke dag opnieuw.

Wist je trouwens dat het woord ‘immuunsysteem’ gelinkt is aan de Latijnse term ‘immunis’ wat vrijgesteld betekent? Een begrip om aan te geven dat er een bescherming was tegen indringers van buitenaf. Een veilig cocon zoals de schaal van een ei. Maar laat het nu net die schelp zijn, die bij ons – soms vrij veel – barsten vertoont. De vogels hebben de eitjes in de kuilen van de haas gelegd, maar iets te hard. Hierdoor is de schaal gebarsten en beschermt ze niet meer voor de volle honderd procent. Door de openingen raken de indringers van buiten vlot naar binnen. En daar…. begint het echte gevecht.

Ons lichaam is een oorlogszone waarbij sommige groepen zich schuilhouden, anderen hun strategie bespreken, terwijl enkele bataljons al in de aanvalspositie staan. Hoe meer gevechten er gevoerd worden, hoe meer barsten er in onze schaal komen. Hoe zwakker ons verdedigingsmechanisme wordt.

Vandaar dat ik zo van Pasen hou. Vandaag liggen er nieuwe eitjes klaar, als teken voor het eeuwig leven… een kans op een nieuw begin.

Ik hoop dat ik één eitje vind in de tuin… eentje met een loepzuivere, intacte schaal.

Profielfoto van Helga
Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *