Een schim…

« Terug naar artikel

Een schim…

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Ik ben vandaag in een melancholische bui. Alles weegt zwaar, voelt zwaar…. Ik heb al een tijdje het gevoel dat mijn leven niet meer loopt hoe ik het wil. Ik heb er nog te weinig controle over en ben het bij momenten kotsbeu.

Mijn sarcoïdose houdt me gevangen, beperkt me en maakt me vermoeid. En ook wel erg emotioneel. Het verhindert me soms om alles in het juiste perspectief te plaatsen. Gewoon omdat ik zo doodmoe ben, is nadenken en alles relativeren vaak al een opdracht op zich. Nochtans heb ik net door mijn systeemziekte ook best veel leren relativeren. Ik maak me minder druk in zaken waar ik geen vat op heb, schenk de beperkte tijd die ik heb door mijn gedoseerde energie enkel nog aan echte vrienden en begrijp vaak niet waar zinloze discussies over gaan. Ik weiger er ook aan deel te nemen omdat het mij leegzuigt en ik er het nut niet van zie.

Maar toen ik onlangs door de fotoalbums bladerde om enkele kiekjes te verzamelen voor mijn zoon die net 18 geworden is, voelde het alsof ik plots geen lucht meer kreeg. Met tranen in de ogen keek ik naar de tijd die voorbij was, naar hoe ik in een kleine tien jaar tijd een smak ouder was geworden door die rotziekte en naar alles wat ik in die periode samen met mijn gezin kon doen. Ik werd heen en weer geslingerd tussen een geluksgevoel om wat allemaal is geweest en intens verdriet om wat voorbij is en welke hindernissen ik intussen op mijn weg heb ontdekt.

Bij momenten voelt het alsof ik nog slechts een schim ben van mezelf. Ik ben niet meer zo vitaal als vroeger, loop veel vaker tegen mijn grenzen aan en moet elke dag leven met beperkingen en pijn. Het maakt me chagrijnig en doodmoe. En laat dat nu net het tegenovergestelde zijn van wie ik ooit was. Iemand die graag de drukte opzocht én bovenal de eerste was om het feestje in gang te trekken. De dansvloer openen én sluiten… uren shaken en al dansend een drankje nuttigen om toch maar niks te moeten missen. Na een hectische dag een vriendin opbellen om toch nog een stapje in de wereld te zetten. Die dynamiek, die vriendenkring, die zottigheid kneedden mijn persoonlijkheid.

En plots werd alles anders…

Ik word ouder, mijn zoon bouwt intussen zijn leven uit op kot en werkt keihard aan zijn toekomst en ik ben trots op de man die hij geworden is. Maar ik kijk in de spiegel en weet vaak niet meer wie ik ben. Het is normaal dat zo’n fase van loslaten heftige emoties met zich meebrengt. Maar bij mij gaat het verder dan dat. Mijn sarcoïdose heeft me in enkele jaren tijd verplicht radicaal een andere weg uit te gaan. De dagelijkse pijn, de vermoeidheid, de medicatie hakken stevig op mijn uiterlijk in en hebben ook binnenin alles overhoop gehaald. Hoe graag ik vroeger uitging naar een dancing, een restaurant, een cafeetje, hoezeer ik nu een avond in pyjama op de zetel apprecieer. Het is zelfs al zover gekomen dat ik soms stress krijg wanneer we iets geregeld hebben omdat ik toch weet dat ik alles uit de kast zal moeten halen om die avond zonder kleerscheuren door te komen. Meer nog, omdat ik besef dat ik het de dag nadien zal uitzweten.

Het constant zoeken naar een evenwicht tussen wat mijn lijf aankan en mijn geest wil maakt me vaak erg opstandig. Ik wil niet hoeven nadenken over een uitstapje. Ik wil het gewoon doen. Ik wil me niet constant moeten afvragen hoeveel meer schade die ziekte nog gaat aanrichten, waar ze zich morgen zal manifesteren én welk beetje vrijheid ik daarvoor opnieuw zal moeten opgeven. Ik voel me gewoon gevangen in mijn eigen lijf.

Ik wil gek kunnen doen, plezier maken, laat opblijven, genieten met vrienden en familie zonder nadien elke keer de rekening gepresenteerd te krijgen. Ik wil mijn autosleutels nemen en gewoon random ergens naartoe rijden enkel en alleen omdat ik er zin in heb. En niet continu vooraf zitten stressen voor een autorit waar ik weer helse pijnen zal doorstaan of doodmoe uit de wagen zal kruipen eens de bestemming is bereikt.

Ik kijk in de spiegel en de schim staart me met grote, bezorgde, waterige ogen aan…. Ze geeft me één duidelijk signaal: Snap out of it. Je weet dat die weemoed nergens toe leidt…. Of zoals de ‘legendarische’ Carrie Bradshaw het verwoordde: “Sometimes we need to stop analyzing the past, stop planning the future, stop figuring out precisely how we feel, stop deciding exactly what we want, and just see what happens.

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *