Extra stapje te voet

« Terug naar artikel

Extra stapje te voet

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Verkeer en een chronische aandoening. Het blijft balanceren op een slappe koord. Van drukte in de file tot een vermoeiende en beklemmende treinrit of zweetparels op het aangezicht door de weg die te voet moet worden overbrugd.

Voor alles heb ik tot op heden een creatieve oplossing gezocht. Een parkeermogelijkheid in de buurt van het station, een peperdure upgrade naar eersteklasse om zeker te zijn van een zitplaats tot zelfs mijn bezorgde familieleden die me na de werkdag aan het station oppikken om me tot aan mijn wagen te voeren. Werkelijk alles heb ik in het werk gesteld om mijn beperkte energie en fysieke mogelijkheden zo goed mogelijk te doseren en risico’s op overbelasting te beperken.

Alles ging goed… tot er een nieuw circulatieplan in mijn stad in voegen trad. Een ingrijpende wijziging met de bedoeling de buurt te ontlasten van sluipverkeer. Ik ben de eerste om te zeggen dat een buurt leefbaar moet blijven maar ook de inwoner van de stad die in een randgebied woont moet de kans krijgen om vlot heen en weer naar het werk te sporen. Uiteindelijk betalen we net zoveel gemeentebelasting, kadastraal inkomen en taksen als elke andere inwoner.

Maar wat doet het plaatselijk beleid? Inspelen op de vraag van de buurtbewoners zonder een oplossing aan te reiken aan de anderen. Ik parkeerde mijn voertuig tot voor kort ongeveer 10 minuutjes wandelen van het station. Niet ver zeg je? Mensen met sarcoïdose denken daar echt wel anders over. Bergop, bergaf, koude en wind of snikhete temperaturen maken het er voor iemand met longproblemen en beperkte fysieke mogelijkheden niet makkelijker op. Vaak kom ik zwetend en uitgeput aan het station aan. En dan moet de werkdag nog beginnen.

En wat is het gevolg van het nieuwe circulatieplan? Auto’s van inwoners die niet in de buurt van het station wonen worden voortaan volledig geweerd en kunnen enkel nog stationeren op een locatie die nog eens minimum 10 minuten verder ligt. Tenminste als je vlot te been bent. En wanneer je ons glooiend landschap kent dan weet je dat dit nog eens extra bergop en bergaf is en dit met een laptop en andere benodigdheden bij de hand. Het grappige aan dit verhaal is dat de nieuwe locatie de “Welkomstlaan” is terwijl ik me nog verre van welkom voel in mijn eigen stad. Eerder een paria die zo ver mogelijk uit de binnenstad moet worden geweerd. Trouwens, wanneer de vakantieperiode voorbij is, is die ruimte in één vingerknip volzet. En wat dan?

Ik ben overal in de buurt van het station, zelfs tot bij de winkelpanden, gaan vragen – of was het smeken? – dat er geen plaatsje op de oprit vrij was. Tegen betaling zelfs… maar helaas. En op een gehandicaptenkaart heb ik geen recht – laat staan dat ik sta te springen om er een te ontvangen – want ik kan 100 meter lopen (een voorwaarde blijkbaar maar als je ons lichaam zou kennen een hilarische grap) én wat in godsnaam is sarcoïdose? Wat blijft er dan nog over? Met de fiets tot aan het station? Geen optie wegens te veel kilometers in bergop en bergaf dus te vermoeiend. Vertrekken vanuit een ander station? Dat is een mogelijkheid maar dan moet ik nog dieper in die energiebuidel tasten aangezien ik dan minimum één extra overstap heb. Of verder parkeren op de plaatsen waar het vanaf nu nog toegelaten is en dus meer vermoeid raken, nog verder mijn grenzen aftasten? En dat gewoon om mijn wagen geparkeerd te krijgen en op een voor mij haalbare manier naar het station te wandelen. Ik ben bang. Deze beslissing is misschien een goedbedoelde poging om de druk op omwonenden te verlichten maar het betekent wel dat de druk op mensen zoals ik – en zo zijn er nog – behoorlijk wordt opgevoerd. Geen enkel idee wat dit voor mij op termijn zal inhouden.

Kunnen wij onze rechten als inwoner van een stad waar we vrij veel taksen betalen vanaf nu ook laten gelden? En zal er eindelijk iemand oor hebben naar onze noodkreet? Soms wens ik hen één dag in mijn lichaam toe. Ze zullen snel tot het besef komen dat hun beslissing voor mensen met beperkte fysieke mogelijkheden een mokerslag is.

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *