skip to Main Content

Hordelopen

« Terug naar artikel

Hordelopen

Ik dacht vandaag bij mezelf…. Doorgaan, dat is wat ik moet doen, wat sarcoïdose ook voor me in petto heeft. Ik beweer niet dat het eenvoudig is om elke keer de draad op te pikken wanneer er een steek is gevallen, maar het moet. Het is de enige manier om verder te gaan.

De voorbije weken heeft mijn lichaam me zwaar op de proef gesteld en dat doet het eigenlijk nog steeds. Ik heb vrij veel ontstekingen van kop tot teen, ben doodmoe en elke beweging voelt loodzwaar aan. Zelfs de trap naar de eerste verdieping lijkt op een heus hindernissenparcours. Elke horde die ik moet nemen is er één teveel. En toch is dat net wat ik sinds het uitbreken van de systeemziekte doe. Altijd opnieuw een manier zoeken om over de horde te geraken, om de moeilijkheidsgraad die op mijn weg werd gezet te omzeilen of het hoofd te bieden.

Mensen met sarcoïdose zijn meesters in hordelopen. Regelmatig lopen we tegen een obstakel aan maar telkens krabbelen we recht en lopen we verder… naar de volgende hindernis. Steekt er een ontsteking de kop op, dan drijven we de ontstekingsremmers op en het aantal beurten bij onze fysiotherapeut. Vallen we om van vermoeidheid, dan kiezen we resoluut voor een powernap. Bestormen de sarco-beestjes ons in alle hevigheid, dan vechten we terug met alle kracht die nog in ons zit.

Elke horde, hoe hoog sarcoïdose ze ook voor ons zet, pakken we aan. Al springend, al slenterend… ja zelfs al kruipend. Maar opgeven of het risico nemen gediskwalificeerd te worden, daar doen we niet aan mee. Neen, we spelen het spel zoals onze systeemziekte het in gedachten heeft. Ook al kennen we de uitkomst er niet van. En dat is misschien wel de moeilijkste horde waar we over moeten. De onzekerheid waar we elke dag mee moeten leven. We weten perfect waar de sarco-beestjes de overwinning al hebben gehaald en waar ze hun vlag intussen hebben geplant maar we blijven in het ongewisse over welk parcours ze verder hebben uitgestippeld. Gaan ze richting de huid, de hersenen, de ogen of krijgen de gewrichten een extra moeilijkheidsgraad? Wie zal het zeggen?

Erover piekeren heeft weinig zin want het legt een loodzware last op je waardoor zelfs de eerstvolgende horde onoverkomelijk wordt. Integendeel, het is een kunst om je lichaam en geest zodanig te trainen dat je klaar bent om die volgende hindernis ook te nemen. Na elke tegenslag moet je op zoek naar de kracht die in je zit en die het mogelijk maakt verder te blijven lopen. Soms gaat dat vlot, soms ook niet.

Het parcours dat sarcoïdose ditmaal voor me had uitgezet was zwaar en complex. Hordes met een verschillende hoogte. Van krukken, een brace, extra ontstekingsremmers, een nieuwe antibioticakuur tot bezoekjes bij de fysiotherapeut. Elke horde leek moeilijker en lastiger. En toen brak die zonnestraal door het wolkendek. Ik besloot mijn sportschoenen aan te trekken, ditmaal met langs één kant een steunzool en de andere kant een brace voor de achillespees erin. Ik wist dat ik ook die horde zou moeten nemen om verder te kunnen. Om mijn parcours voort af te leggen, ondanks de hindernissen op mijn weg. Gelukkig heb ik fans die aan de zijlijn blijven staan en me regelmatig voorzien van water en peptalk. Een netwerk van mensen die begrijpen wat er in mijn hoofd omgaat en samen de stokjes doorgeven tot ik de volgende hindernis overwin.

horden_1

“Als het leven je laat struikelen… maak er dan een salto van.”

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Mooi gezegd. Hordenlopen is inderdaad moeilijk, maar met de juiste steun en aanmoediging wil het soms nog wel eens lukken. Dat is het voordeel van onze groep: iedereen staat voor dezelfde hordes en we weten allemaal hoe hoog en zwaar ze soms kunnen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top