skip to Main Content

Lokroep van 3

« Terug naar artikel

Lokroep van 3

Echtgenoot ligt heerlijk naast me te soezen en ik denk: ‘Wat moet het zalig zijn om dit te kunnen’. Het is 3u ’s nachts en net zoals de voorbije dagen weigert mijn lichaam in slaapmodus te gaan.

Thee, een warm bad, een gezellig babbeltje tot zelfs slaapmedicatie. Ik heb alles geprobeerd. Maar als ik drie uurtjes slaap heb op één nacht mag ik me gelukkig prijzen.

De boosdoener: sarcoïdose en het eeuwig gepieker in mijn hoofd. Door mijn systeemaandoening gaat mijn lichaam zijn eigen weg en slapen maakt daar geen deel meer van uit. Het lijkt of ik ’s avonds constant onder adrenaline leef en het gebrek aan energie van overdag wil goedmaken. Rusteloze benen, overgevoelige zenuwpuntjes, …, maken de aanraking met mijn lakens elke nacht tot een hel. En ook mijn hoofd zit op kruissnelheid.

Klaarwakker en met prikkende ogen staar ik naar de donkerte in mijn kamer en hoor ik elk geluid. Het is zo stil rondom mij maar in mijn hoofd woedt een storm. Ik slaap heel slecht en eens wakker gaan de wieltjes draaien. Mijn leven, gezondheid, werk, …. alles passeert de revue. In slaap vallen en doorslapen is sinds mijn sarcoïdose een opdracht geworden.

Iemand anders kruipt ’s avonds gewoon in bed, sluit de ogen en geniet van enkele uurtjes rust. Ik doe het licht uit, de ogen dicht en ik wacht…. op de slaap die niet wil komen, op een zorgeloze nacht. En ik wacht… en wacht… en wacht…

Hoe meer ik naar de klok kijk, hoe moedelozer ik word. Het is intussen weer 3u voorbij en het huis slaapt… maar ik niet. Integendeel, ik tel zelfs uit hoe lang ik nog in bed moet blijven liggen voor het sociaal aanvaardbaar is om op te staan. Mijn ogen jeuken en geven het signaal dat ze best nog wat rust kunnen gebruiken. Mijn hoofd denk er anders over.

Dag na dag, nacht na nacht zet dit moordend ritme zich door. De sarco-beestjes in mijn lichaam hebben de tijd van hun leven en dansen er maar op los. En ik… wil gewoon in mijn eigen huis de rolluiken neerlaten, mijn ogen sluiten en samen met mijn echtgenoot naar dromenland reizen. Maar mijn huis is ingenomen door ongenode gasten.

3.37u intussen. Het wordt zelfs een spelletje om de minuten zien weg te tikken. Minuten worden uren, en uren een nacht. Morgen toch nog maar eens een ander trucje uit de kast halen. De hokus pokus slaaptruc. Ik hoop dat die werkt….

Eerst nog dat magisch toverstokje vinden.

Helga

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top