skip to Main Content

Niks moet-modus

« Terug naar artikel

Niks moet-modus

Twee weken vakantie. Er staat niks ‘fancy’ op het programma. Gewoon enkele daagjes naar zee, wat chillen thuis en misschien nog een uitstapje hier of daar maar ik heb er zin in. Zin om mijn lichaam de rust te gunnen die het nodig heeft. Zin om even te leven in een ‘niks moet’-modus.

De voorbije maanden zijn onvoorstelbaar hectisch geweest. Privé én op het werk. Een zoon die hogere studies aanvatte en op kot vertrok, werken in huis en tuin, ontelbare onderzoeken om de evolutie van mijn sarcoïdose in mijn lichaam op te volgen en pijnlijke kwaaltjes her en der. En professioneel een drukte van jewelste, veel nieuwe projecten en uitdagingen.

Tijd om die drukte van me af te werpen en mijn lichaam wat rust te gunnen. En hoe kan dat beter dan door even lekker te niksen zonder je schuldig te voelen. Al moet ik toegeven dat het best een opgave voor me is dat “niks doen”. Ik ben echt wel een bezig bijtje en zelfs mijn ziekte slaagt er niet in mij gas te doen terugnemen. Ik blijf vaak doorgaan zoals het vroeger was en moet daar ook regelmatig de gevolgen van dragen. Ontstekingen, uitputting, vermoeidheid, … Ik weet wel beter hoor, ik moet het alleen nog iets meer doen. 😉

De komende weken staat mijn agenda dus leeg en daar moet ik even aan wennen. In alle rust een krant lezen, me op het terras installeren en heerlijk staren naar de tuin, de bloemen terwijl ik de vogels rond me een mini-concertje hoor geven en mijn honden comfortabel naast me liggen te soezen in de schaduw onder de parasol. Het leven kan best gezellig zijn als alles iets trager verloopt. Al denk ik niet dat ik dit dag in, dag uit zou kunnen doen. Daarom beschik ik helaas over een geest die altijd iets te druk in de weer is en volop aan het nadenken is over de volgende zet.

Maar mijn lichaam vindt dit moment heerlijk. Het heeft die tijd ook echt nodig om terug wat in de plooi te komen zodat het aantal ontstekingen en ongemakken weer naar een aanvaardbaar niveau kan worden herleid. Maar pijnvrij is het helaas nooit. Een goede vriendin vroeg me gisteren hoe lang het geleden was dat ik één dag zonder pijn heb geleefd. En ik moest bekennen dat ik dat geluk sinds begin 2015 en de D-day van mijn diagnose niet meer heb mogen ervaren. Maar het vreemde is dat je op een of andere manier leert leven met die pijn. Als mensen me vragen waar ik momenteel last heb, dan moet ik soms al nadenken omdat ik die pijn zo gewoon ben geworden. Omdat die me elke dag tijdens mijn reis vergezelt. Wanneer ik dan begin op te sommen waarvoor ik in behandeling ben (maag, darmen, gewrichten, longen, tanden …) dan worden in mijn omgeving de wenkbrauwen wel eens gefronst. “En jij kan zo leven én werken?” Die zin heb ik al zoveel gehoord en mijn antwoord erop is “ja”. Want wat als ik “neen” zou zeggen? Wat als de pijn de overhand zou nemen? Dan ben ik de controle over dit lichaam volledig kwijt. Nu heb ik tenminste het gevoel dat ik nog ergens meester over ben. Over de graad waarin ik mijn pijn wil ervaren.

Slaag ik erin om het pijngevoel in te dijken? Soms wel…. soms niet. Sarcoïdose heeft me zwakker én tegelijkertijd ook sterker gemaakt. Het heeft me geleerd te focussen op het hier en nu. Het geeft me de kracht om alles beter binnen proportie te zien en zaken te relativeren. Het heeft me de ogen geopend voor wie echt is en wie niet. En het doet me elke dag stilstaan bij de schoonheid rondom me die ik vroeger zo vaak gewoon voorbijliep.

Maar het dwingt me ook te luisteren naar mijn lichaam, elke dag met grenzen te leven en er soms zwaar tegenaan te lopen. Het geeft me een duidelijk signaal wanneer het genoeg is geweest en ik teveel speelruimte heb opgebruikt.

Tijd dus om de balans weer wat meer in evenwicht te krijgen.

37049999_10209884945519378_613905256442494976_n.jpg

Helga

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top