Op vier poten

« Terug naar artikel

Op vier poten

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Liefde voor een dier. Velen weten hoe intens zo’n vriendschap kan zijn. De emoties die je voelt wanneer je huisdier je aankijkt met die trouwe blik en je gemoedstoestand in één oogopslag begrijpt.

Ik ben altijd een dierenvriend geweest, ik hou van de warmte die je van je diertjes krijgt, van de kwispelende staart van je hond wanneer je thuiskomt of je kat die tegen je aan ligt te spinnen.

Maar sinds mijn sarcoïdose me steeds meer dwingt om mijn vrije momenten thuis door te brengen omdat ik daar kan rusten en uitblazen na een drukke week, zijn ze ook mijn liefdevolle thuishaven geworden. Twee speelse katten en twee Berner Sennenhonden, het is een echte beestenboel, dat wel, maar ik zou ze niet kunnen missen. Ze zijn mijn gezelschap en verdrijven de eenzaamheid wanneer ik door een sarco-opstoot noodgedwongen thuis moet zitten.

Ze kijken je aan met een meelevende blik en het lijkt wel alsof die diertjes voelen wanneer ik me goed voel of niet. Ze zorgen voor me. Niet door me een kopje thee te brengen???? maar gewoon door er te zijn. Hun onvoorwaardelijke liefde en de blijdschap wanneer je hen aait, een knuffel geeft of een praatje maakt – jawel, ik praat met dieren, en neen ik verzeker je dat het niet door de medicatie komt ???? – kan je heel veel voldoening geven. Je leest vaak verhalen van oudere mensen die erg verknocht zijn aan hun diertje als was het hun kind. Ik kan die gevoelens volledig snappen.

Wanneer de sarcoïdose weer oplaait en ik door een zware ontsteking in de longen of elders in mijn lichaam genoodzaakt ben om enkele dagen platte rust te nemen, dan zijn ze er altijd. Ze liggen bij me en nemen automatisch mijn tempo aan. Begeef ik me in huis naar een andere ruimte, dan wandelen de honden kwispelstaartend achter me aan. Leg ik me neer in de zetel om een beetje te rusten omdat mijn lichaam er nood aan heeft, dan vleien ze zich naast mij neer op de grond om ook een tukje te doen. We zijn dus perfect op elkaar afgestemd.

En als ik me goed voel en sterk genoeg in de benen, dan trek ik mijn jas aan en maak ik samen met mijn echtgenoot een wandeling met onze twee prachthonden. Een van onze katten wandelt soms een klein stukje mee, de andere is al wat ouder en blijft gezellig in de warmte thuis.

Sinds kort hebben we er naast onze volwassen Berner Sennen een kleine pup bij. Een speels en schattig dier dat constant opgewonden achter je aan loopt. Ik kan er gewoon intens van genieten om te zien hoe ze nieuwe dingen ontdekt – zoals haar spiegelbeeld, ‘katten’kwaad uithaalt, de grote hond achtervolgt en als een kleine ukkepuk met haar favoriete knuffel in slaap valt. Heerlijk, die onbevangenheid, die aanhankelijkheid, die oprechte vriendschap en trouw.

Mijn systeemziekte maakt mijn buitenwereld soms iets kleiner dan ik het zou willen, maar de liefde die ik van Ness, País, Billie en Tattoo krijg, maakt heel veel goed.

When I look into the eyes of an animal, I see a living being, I see a friend, I feel a soul.” (ADW)

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *