skip to Main Content

Pijnpatiënt?

« Terug naar artikel

Pijnpatiënt?

Die vraag kreeg ik dit weekend en het bezorgde me instant een krop in de keel. Als je het zo bekijkt wel. Ik ben al jaren deels afhankelijk van medicatie om de boel vanbinnen enigszins draaiende te houden en moet me regelmatig laten opvolgen door dokters en fysiotherapeuten en dan nog gaat er geen dag voorbij zonder pijn.

Maar ik heb geleerd te leven met mijn lichamelijke ongemakken. Meer nog, ik heb een manier gevonden waardoor het minder tot me doordringt dat dit vermoeide lijf eigenlijk vaak tot in de kleinste vezel schreeuwt.

Onlangs vroeg iemand me of ik dan wat minder pijn had nu, wat minder ontstekingen. Of het iets beter ging? Pas toen realiseerde ik me dat ik leef in constante pijn. Maar dat ik dat gevoel “gewoon geworden” ben en me doorheen de jaren heb aangeleerd om er goed mee om te gaan.

Elke dag heb ik zware hoofdpijn, al meer dan twee jaar een lastige ontsteking ter hoogte van het wortelkanaal, eentje aan de nek, een hernia in de rug, een achillespeesontsteking die al een jaar aansleept… noem maar op. Elk van die dingen doet pijn, echt pijn. Maar ik focus mijn aandacht er niet op waardoor het draaglijk blijft. Zelfs de shockwavetherapie vorige week voor mijn achillespees heb ik op geen enkel moment stopgezet. Toen de arts me vooraf zei dat de inspuiting “een venijnige prik was” en de 1000 shocks gedurende 4 minuten zouden aanvoelen “alsof iemand met een beitel in je lichaam zit” heb ik de behandeling laten doorgaan. Met de tanden op elkaar en mijn geest gefixeerd op een mooier verhaal dat zich niet op die dokterstafel afspeelde.

Dit weekend zei die persoon me: “Ik bewonder je. Echt. Ik zit al te zeuren wanneer ik een lichte verkoudheid heb. Wat jij hebt, daar zou ik niet mee kunnen leven.” Ik heb haar geantwoord dat ik dat ook ooit dacht. Tot je op het punt komt waar er geen keuze meer is. Als je dan je hoofd laat hangen, lukt het helemaal niet meer. Ik vervloek mijn aandoening echt wel en vraag me soms af ‘waarom ik’? Even snel raap ik de moed weer bij elkaar en ga het volgende gevecht aan. Tegen de wetenschap, het onbegrip… ja zelfs tegen mijn eigen lichaam. Ik vecht. Dag in, dag uit. Omdat het de enige manier is om rechtop te blijven staan en je niet over te geven aan negatieve gevoelens of torenhoge pijnprikkels. Zelfs wanneer ik mijn vingers bij deze blog over het toetsenbord beweeg, voelt mijn pols volledig verkrampt aan. Maar ach… wat extra oefeningen doen en ook dat gaat weer weg zeker?

Ik minimaliseer mijn pijn niet. Ik ben er soms razend op. Ik voel die elke seconde van elke dag. Soms neemt dat ellendig gevoel de overhand maar even vaak neem ik de controle terug.

Helga

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top