Van rups tot vlinder

« Terug naar artikel

Van rups tot vlinder

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

En toen keek ik naar de gedaante in de spiegel en besefte ik dat het mijn spiegelbeeld was. Een gestalte waar ik nog elke dag aan moet wennen. Een persoon die ik niet direct herken of waar ik eerder nog altijd geen vrede mee heb.

Wat sarcoïdose met mijn zelfbeeld heeft gedaan, is moeilijk in woorden te vatten. Niet dat ik vroeger zo’n ijdeltuit was, maar ik was best tevreden met hoe ik eruitzag en straalde dat ook uit. De systeemziekte, die voortdurende vermoeidheid, de corticosteroïden, … hebben mijn lichaam gesloopt. Stuk voor stuk hebben ze de buitenlaagjes eraf gepeld, tot enkel de kern overbleef. Mijn inwendige ik is niet veranderd, maar uitwendig ben ik mezelf niet meer.

De corticosteroïden hebben voor bijkomende rondingen gezorgd waarvan ik ze liever nooit had zien verschijnen. Van aan mijn hoofd tot aan mijn voeten, alles lijkt opgezwollen en dik. Enige vorm van overdrijven is me hier niet vreemd maar toch kan ik die extra kilo’s niet met liefde omarmen. Sporten zou een optie zijn om wat ballast kwijt te geraken maar door die voortdurende vermoeidheid ben ik al blij als ik na een werkdag zonder te veel pijntjes in de zetel kan gaan liggen. Bovendien bestaan de kilo’s voornamelijk uit extra vocht dat je ophoudt, geen vet, waardoor zelfs met intensief sporten de contouren niet zomaar zullen veranderen.

Maar meer nog dan het extra gewicht, speelt de blik in het spiegelbeeld me parten. Het is een vermoeide blik, waarbij de kringen rond de ogen en de bleke huid van het gelaat verraden dat hier iemand in de spiegel kijkt die moe is, doodmoe. Het is de gelaatsuitdrukking van iemand die elke dag vecht om te blijven meedraaien in de maatschappij, die doorbijt ondanks de pijn, maar die steeds meer aan haar spiegelbeeld met een vertwijfelde blik vraagt: ‘stopt dit ooit?’.

Die voortdurende strijd, de doktersbezoeken, de onzekerheid voor de toekomst, de pijn die nooit één dag vergelijkbaar is, die drang naar rust, … het haalt je onderuit. En ook al ondervind je veel steun uit je naaste omgeving, niemand kan begrijpen hoe dit voelt. Wat het met je doet om elke dag in twijfel te leven in een lichaam dat continu naar rust verlangt maar er zich ook tegen verzet omdat het niet wil erkennen dat het ziek is. Uit vrees dat het dan nog erger wordt. Want in de volksmond zeggen ze vaak: ‘Je bent alleen zo ziek als je gedachten.’. En dus herhalen mijn hersenen elke dag eenzelfde mantra :’je bent niet ziek’.

Maar die blik in de spiegel verraadt hoe ik me echt voel. De sprankeling in mijn ogen is weg, de heldere blik heeft plaatsgemaakt voor een vermoeide uitdrukking en de lachrimpels zijn eerder fronsrimpels geworden. Ik herken mezelf niet meer.

En toch is dit het lichaam dat mijn gedachten elke dag draagt. Zijn dit de ledematen die me voortbewegen en me van hot naar her brengen. Is dit de cocon waarin ik leef.

Misschien moet ik net zoals de rups gedurende een lange tijd in duisternis doorbrengen, om nadien de schoonheid te zien? Want een vlinder is toch het beste bewijs dat elke transformatie mogelijk is?

Ik leef op hoop… ik wacht op een toverstaf die mijn vermoeidheid met een magische spreuk laat verdwijnen. Ik wacht op een kuur die mijn gezondheid niet verder aantast en me nieuwe perspectieven biedt.

Ik wacht op het moment waarop de cocon ontpopt.

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *