skip to Main Content

Rusten werkt

« Terug naar artikel

Rusten werkt

Intussen lig ik op voorschrift van de dokter al vijf dagen thuis in de zetel. En ik moet zeggen, het werkt. Deels ongetwijfeld door de bijkomende pijnmedicatie, maar deels ook omdat ik eindelijk eens naar haar geluisterd heb en mijn lichaam de rust heb gegeven die het broodnodig had.

Donderdagavond ging even het licht uit. Ik kon niet meer op mijn voet staan door een zware achillespeesontsteking die blijft opspelen en een totale blokkage in de schouder verhinderde me vlot adem te halen. Ik heb me nog nooit zo miserabel gevoeld denk ik. Het idee dat je zoveel wil doen maar je lichaam je telkens in de steek laat, blijft een bittere pil om te slikken. Zeker als je zo’n bezige bij bent als ik. Professioneel én privé.

Maar goed, vorige week gaf mijn lichaam een duidelijk signaal dat het genoeg was geweest. Dat het rust nodig had én vooral dat ik die zou geven. Sinds vrijdagochtend lig ik dus non stop in de zetel. Met een boekje, naar televisie te kijken, op sociale media te grasduinen, ja zelfs te slapen. Ik doe letterlijk niks. Behalve rechtstaan om naar het toilet te gaan of iets te eten en te drinken. En ik voel dat mijn lichaam het waardeert. De pijn is er nog maar is terug naar een aanvaardbaar niveau gezakt. Mede dankzij de extra pijnstillers wellicht maar het voelt goed om terug wat vrijer te ademen en mijn voet niet meer te hoeven voortslepen zoals de bultenaar van de Notre Dame.

Ik weet dat ik de komende tijd erg voorzichtig zal moeten zijn en meer zal moeten leren luisteren naar de signalen van mijn lichaam. Meer leven op de golven van mijn sarcoïdose. Zijn die rustig, dan kan ik meer aan. Zit ik in woelige wateren, dan moet ik resoluut gas terugnemen om niet tegen de rotsen te pletter te storten.

Voor iemand die ooit een controlefreak was is een dergelijke onvoorspelbare ziekte geen pretje. Je denkt dat het wel zal lukken, voelt vaak dat je op een randje balanceert maar dat je net blijft rechtstaan en dan komt plots toch de mokerslag. Het blijft een uitdaging om tijdig te stoppen en je lichaam rust te gunnen net voor het weer te laat is. Ik word er stilaan beter in om aan te voelen wanneer ik te ver ga, maar het blijft toch een constant gevecht tussen lichaam en geest.

Misschien kan ik een deal afsluiten met mijn sarco-lichaam? Als ik het af en toe de broodnodige rust geef, zou het mij dan wat meer vrijheid kunnen geven? Soms droom ik van één pijnloze dag, één dag waarop ik kan doen wat vandaag niet altijd meer lukt. Onbezorgd door een weide rennen, lange wandelingen maken, een avondje uit, … Heerlijk genieten zonder nadien de fysieke gevolgen te dragen.

Misschien…. als ik de balans wat meer in evenwicht probeer te houden, dat mijn lichaam me die speelruimte gunt?

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top