skip to Main Content

Staren in het niets

« Terug naar artikel

Staren in het niets

Sarcoïdose en slapeloosheid gaan hand in hand. Al meer dan drie jaar voer ik ’s nachts een gevecht met mijn eigen lichaam om in slaap te geraken.

Ik heb het eerder al geschreven maar de avonden dat ik klaarwakker in bed lig te wachten op de volgende dag kan ik niet meer op een hand tellen, noch op twee of zelfs meer. Er zijn momenten dat het iets beter lukt maar helaas zelden.

Opnieuw lig ik sinds 3u met open ogen voor me uit te staren. Terwijl het in huis muisstil is, buiten ook niks beweegt, lig ik weer te woelen in bed. De warmte van de voorbije dagen doet er zeker geen goed aan maar het is meer dan dat. Het is een lichaam dat het noorden kwijt is en angstvallig op zoek is naar een lichtbaken in de donkere nacht.

Werkelijk alles heb ik geprobeerd. Thee, een glaasje wijn, een warm ligbad, slaapmedicatie, opstaan en in de zetel wat zappen op de tv, een lange wandeling, … noem maar op. Niks helpt. Als dit lichaam beslist dat het gedaan is voor de nacht, dan is het zo. En dan kan ik alleen maar wachten tot de ochtend aanbreekt.

Het is vermoeiend, uitputtend bij momenten, en de wallen onder mijn ogen spreken boekdelen. Maar zelfs na drie jaar sarcoïdose heb ik het wondermiddel nog niet gevonden.

Intussen hoor ik de vogels hun ochtendlied aanvatten en voel ik hoe zwaar mijn ogen wegen. En toch… verhindert iets me om dit vermoeide lijf tot rust te brengen. Blijft het klaarwakker voor zich uit staren wachtend op de volgende dag.

Naar bed gaan is al lang niet iets waar ik nog naar uitkijk. Integendeel. Ik krijg er bijna stress van omdat ik weet dat ik na een drietal uurtjes weer lig te wroeten in mijn bed.

Nog anderhalf uur en de wekker loopt af om me klaar te maken voor mijn werk. Een nieuwe dag breekt aan terwijl ik het gevoel heb nog met één voet in de vorige te staan.

Ik ben moe. Ik ben die slapeloosheid zo moe. Een “mooiere” tegenstelling bestaat er niet. Moe zijn van je eigen onvermogen om de slaap te vatten.

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top