skip to Main Content

Straatrace

« Terug naar artikel

Straatrace


Zut…. ja dat zegt zowat alles. De ontstekingen verspreiden zich in een razendsnel tempo over mijn lichaam. Alsof de sarco-beestjes een autostrade hebben aangelegd langs mijn bloedbaan en elke dag een geïmproviseerde straatrace houden. Wie wint? Dat is de vraag. Ik alleszins voorlopig niet.

Elke ontsteking die mijn lichaam teistert, wordt vakkundig de kop ingedrukt met medicatie. Maar nooit gaat ze volledig weg. Altijd blijft er een zeurende pijn achter waardoor mijn lichaam stilaan een landkaart wordt waarop je met prikkertjes alle pijnlijke plekken kan aanduiden. Echter, die pijnpunten lijken steeds meer op een dichtbevolkt gebied. Overal is wel iets ontstoken of blijft er een restje over van wat ooit een acute ontsteking was.

Van aan mijn schouders en nek tot aan mijn tanden, over mijn rug, mijn pols, mijn knie, bil, blaas en enkel…. werkelijk alles zeurt om aandacht.

En sinds kort is daar ook mijn rechterbeen bij gekomen. De finish van de straatrace bevindt zich momenteel ter hoogte van mijn achillespees. Chronisch ontstoken zo blijkt na een spoedopname gisteren en ook de aanhechtingsspier deelt mee in de pret. Resultaat: zware ontstekingsremmers, zalf, een steunverband en 2 krukken. En dat voor minstens 10 dagen. Is de ontsteking niet weg nadien dan mag ik een bezoekje brengen aan de gipskamer.

Intussen kijken die krukken me al de hele dag uitdagend aan. Alsof ze willen zeggen: “Wat had je dan gedacht, meid? Jij blijft maar doorgaan alsof alles in orde is, dus wij steken er een stokje – lees krukje – voor.” Ik betrapte me er vandaag zelfs op dat ik even dacht: ” Wel, steek me maar eens 6 weken in het gips. Als de ziekte nadien maar voorgoed uit mijn lichaam verdwijnt.”

De sarcoïdose begint me immobieler te maken… en dat maakt me bang. Ik moet nadenken hoe ik uit een bad ‘kruip’, van een trap ga, me op een stoel ga zetten… Bij alles moet ik voortdurend mijn evenwicht bewaken en merk ik dat ik strammer word. En dat op mijn leeftijd! Wat betekent dat voor de toekomst? Geen ziel die het mij kan vertellen.

En toch… moet ik verder. Met dit lichaam. Met de beperkingen die het voor mij in petto heeft. Met de uitdagingen die nog op mijn weg zullen komen. Laat ik die 2 krukken dus gebruiken als vlaggen voor de eindmeet. Ik daag die sarco-beestjes uit eens goed op het gaspedaal van hun sarco-biel te drukken. Wie weet rijden ze zich net over de streep overhoop. Helaas….

En dan… haal ik de beker binnen.

Helga

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top