skip to Main Content

Uitgerust?

« Terug naar artikel

Uitgerust?

Je ziet er goed en uitgerust uit. Wat een paar daagjes relaxen aan zee, de lentezon en de natuur die in volle bloei staat al niet met een mens doen. Meerdere mensen gaven me dit fijne compliment.

Ik was doodop, zoveel is duidelijk. De vele ontstekingen, het speldenkussengevoel na meerdere bloedafnames en de blijvende last van die extra kilo’s door noodzakelijke medicatie naast een heavy tijd op werk en privé hadden er zwaar op ingehakt. Bovendien ook doodmoe en toch niet slapen… een ‘fantastische’ combinatie.

Het was dus hoog tijd voor enkele dagen me-time. Of eerder us-time met mijn bezorgde echtgenoot en al jaren mijn maatje op de weg. Lekker chillen aan zee, een plek die ons altijd tot rust kan brengen. Heerlijk genieten van uitjes met fijne vrienden/familie en gewoon het ‘niks moet, niksen mag’-gevoel. Het kan een ware energieboost geven.

Nu blijft alleen de kunst om die zenmodus vast te houden. Intussen heeft het “gewone” drukke leventje immers weer zijn intrede gedaan. En staan ook de eerstvolgende onderzoeken weer op het programma. Bloedafname, longtest, hartcontrole, fysio… ook dat behoort helaas tot dat “gewone leventje”. Al weet ik wel dat het belangrijk is om me regelmatig te laten opvolgen om erger te voorkomen of een zware ontsteking tijdig in de kiem te smoren. Maar de combi van privé, werk en o ja ook nog een chronische aandoening 🙄 blijft een uitdaging.

Ik hou wel van uitdagingen maar de voorbije vakantiedagen heb ik voor het eerst quasi niks gedaan. Geen grootse zaken verwezenlijkt, noch veel tentoonstellingen of musea bezocht. Zelfs geen cinemaatje bezocht. Ik geef het grif toe. Ik heb gehangen en gelegen. Gelezen ook. Maar voor het overige: niks. En dat is wellicht de grootste uitdaging voor mij geweest want van nature uit wil ik altijd “iets doen”, bezig zijn. Ik vond zitten of liggen of niksen altijd zuiver tijdverlies.

Al heeft sarcoïdose me de laatste jaren wel tot andere inzichten gebracht. Ik heb geleerd met vallen en opstaan … en vaak nog altijd weer vallen door mijn koppigheid… dat mijn lichaam die vrije tijd echt nodig heeft om energie bij te tanken. En toch blijft het moeilijk voor mij om altijd naar die boodschap te luisteren. Ik wacht meestal tot dit sarco-lijf schreeuwt alvorens ik gas terugneem.

En toch… ik leer bij. Een volledige week niksen. Dat was nieuw voor mij. Wat wandelen wanneer het fysiek ging, een terrasje doen of gewoon in pyjama een boekje lezen. Jawel. Dat was mijn week. Avontuurlijk? Niet echt. Vernieuwend? Ook niet. Maar voor mij absoluut de grootste uitdaging die ik tot een goed einde heb gebracht.

Laat me jullie een geheimpje verklappen. Dat niksen viel behoorlijk mee trouwens. Elke zonsondergang of -opgang heb ik gezien en ook de piña colada op een terrasje smaakte naar meer.🍹

Voor herhaling vatbaar dus. Mijn lichaam zal er me dankbaar voor zijn.😉

Helga

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top