skip to Main Content

Uitputtende terugreis

« Terug naar artikel

Uitputtende terugreis

33704712_10209568979700430_4973098887796490240_n

Je moet het maar doen. Meer vermoeid thuiskomen van een vakantie dan je vertrokken bent. En toch kan het. Ons weekje Rhodos zit erop en het was echt gezellig én heel relax.

Tot we de terugweg naar huis moesten aanvatten. Reizen met een ziekte of een fysieke beperking vraagt altijd een tikkeltje meer voorbereiding dan wanneer je gewoon zorgeloos een weekje naar de zon kan trekken.

Als sarcoïdosepatiënt betekent dit concreet voor mij alle paperassen meenemen waaruit blijkt wat ik heb, wat ik moet nemen van medicatie en ook de broodnodige braces in de rugzak in case of. Zelfs cortisone en een antibioticakuur heb ik altijd mee, net zoals medicatie voor mijn maagbreuk, gevoelige darmen, hoofdpijn, spierkrampen. Echt zorgeloos op reis vertrekken kan ik dus niet. Om precies te zijn 2 kilogram van mijn bagage wordt gebruikt voor medicatie en een noodkit.

Maar houdt het me tegen om de wereld te verkennen? Zeker niet! Ik herleef in klimaatvriendelijke landen en geniet van de mix van cultuur, natuur, gastronomie en het dolce far niente-gevoel. Ditmaal hebben we het vrij rustig gehouden in Rhodos. Ik was erg moe, uitgeput zelfs en toe aan wat rust. Fysiek en mentaal. Dat weekje leek dus het perfecte geneesmiddel en dat was het ook…. tot de terugvlucht volledig in de soep draaide door een technisch defect. We moesten normaal op zondag vertrekken om 21.40u plaatselijke tijd en mochten na een uurtje vertraging inchecken. Hoog tijd want ik was toen al doodop. De koffers maken, uitchecken, naar de luchthaven, inchecken aan de balie, wachten… wachten en nog eens wachten. Ik was echt blij toen het signaal weerklonk en we allemaal in het vliegtuig konden plaatsnemen. Wij zitten vooraan, deels omdat mijn echtgenoot vrij groot is en daar voldoende beenruimte heeft maar ook omdat ik daar meer ruimte heb om ietwat ongestoord te bewegen wanneer de boel weer innerlijk in de fik dreigt te gaan. We betalen daar ook altijd voor bij, maar dat beetje extra comfort en zekerheid is het ons waard.

De deuren werden vergrendeld, de noodprocedure uitgelegd en toen… viel alles stil. In plaats van te taxiën over de startbaan bleef het vliegtuig staan. Verschillende pogingen om één van de motoren aan de praat te krijgen, liepen op een sisser af. Er werden technici bij gehaald, de piloot ging meermaals polshoogte nemen maar het mocht niet baten. Na twee uur wachten in een zeteltje op het vliegtuig, gaf de piloot het signaal dat er niet gevlogen zou worden en we allen moesten uitstappen. We werden naar de tarmac begeleid, moesten onze koffers ophalen en kregen het signaal dat de 200 passagiers over 3 hotels verdeeld zouden worden. We spreken intussen over 01u ’s nachts. Ik was K A P O T. En toch haalt op zo’n moment mijn drive de bovenhand. Toen de Griekse dame die ons over de hotels moest verdelen in het Engels haar uitleg gaf en quasi uitgemaakt werd door paniekerige Franstalige passagiers die er niks van begrepen bood ik spontaan mijn hulp aan en heb ik een tijdlang haar uitleg naar het Frans vertaald zodat iedereen goed wist wat er van hem/haar verwacht werd en hoe alles verder zou verlopen. De dame was me erg dankbaar, de passagiers ook en ik had even de energieboost gekregen die ik nodig had en geen tijd om aan mijn fysieke pijn en beklemmende vermoeidheid te denken.

Na de busrit kregen we in het ‘noodhotel’ een kamer toegewezen en konden we ons rond 03u eindelijk op een bed neervlijen. Het probleem is dat eens je dan in ‘rust’ gaat alles pas echt pijn begint te doen. Opgezwollen voeten, rugpijn, verkrampte handen, een drukkende hoofdpijn, … dan toch maar de zoveelste pijnstiller?

Na een viertal uurtjes slapen was het tijd om ons naar het ontbijt te begeven en tegen 11u kwam de bus ons vandaag ophalen… richting luchthaven. Opnieuw het ganse proces van inchecken en wachten. Wat was ik blij dat mijn man de last van de koffers op zich nam zodat ik me vooral op mijn eigen lichaam kon focussen. Want een kleine 50 kilogram meezeulen al is het op wieltjes… il faut le faire. Thanks hubby! Om 13u plaatselijke tijd steeg hetzelfde vliegtuig, ditmaal hersteld ;-), op en rond 16u Belgische tijd raakte het landingsgestel de Belgische bodem. Wachten op de koffers en eindelijk huiswaarts. Om dan in een kilometerslange file op de Brusselse ring tijdens de avondspits terecht te komen.

Meer dan 22 uur non stop in beweging, onderweg, op en af vliegtuigen, in- en uitchecken, … Moet het gezegd dat ik stikkapot ben? Dat ik blij ben om thuis in mijn pyjama te zitten en even echt tot rust te komen?

Het is jammer dat onze reis een beetje in mineur eindigt maar het zal me niet tegenhouden om volgende keer opnieuw op verkenning te gaan, nieuwe landen te ontdekken, onvergetelijke indrukken op te doen. Ik blijf de grenzen aftasten… ook die van mijn lichaam. Want ik heb die zuurstof nodig om verder te gaan. En als dat betekent dat ik volgende keer een extra kilootje medicatie moet meenemen om die droom te blijven waarmaken, dan zij het zo.

En o ja… Rhodos was top. 😉

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top