Verbonden

« Terug naar artikel

Verbonden

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Wij begrijpen mekaar. Jij en ik. Wij weten wat het is om met fysieke beperkingen te leven. We snappen als geen ander hoeveel pijn het doet wanneer je anderen ziet wandelen, lopen, genieten en wij vanaf de zijlijn moeten toekijken.

País, mijn lieve kleine Bernervriend van 7 maanden, hoe geschokt was ik toen de dierenarts ons na verschillende gespecialiseerde onderzoeken meldde dat je OCD in je rechter schoudergewricht had en ook atrofie aan je rechter pootje omdat je dat pijnlijke gewricht meed. Hoeveel last moet je niet hebben en verdriet omdat je niet kan spelen met je grote Bernervriend of ons met moeite al kwispelend tegemoet kan komen. De dierenarts zei ons dat je de pijn wellicht verbijt, want eerlijk, behalve dat je mank loopt zien we echt niet zoveel aan je.

Ook daar lijken we dus op mekaar. Hoeveel pijn dit lichaam ook doet, ik blijf doorgaan net als jij. Doen alsof er niks aan de hand is. Blijvend mijn grenzen opzoeken, er zelfs over gaan omdat ik niet altijd wil toegeven dat iets niet meer zo vlot lukt. Net als bij jou voelt alles stram aan. Loopt het niet echt zoals ik het zou willen. Ook ik zou veel liever mee wandelen, rondlopen, zorgeloos genieten maar mijn sarcoïdose heeft daar een stokje voor gestoken. En ook jouw OCD belemmert je om 100% pup te zijn. Rond te dollen met je grote knuffelvriend, verwonderd achter de vlinders te gaan of mee te  wandelen in de velden. Je kan het niet… en mag het niet omdat het je pootje nog erger zou belasten.

Na heel wat onderzoeken, twijfels en verdriet hebben we dinsdag geprikt als een belangrijke dag voor jou. We rijden met je naar Nederland waar je in de dierenkliniek geopereerd zal worden bij een dierenarts die hier heel veel expertise in heeft. We hebben intensief gezocht País naar iemand die je hopelijk verder kan helpen. Dat schoudergewricht kan behandelen en je van die voortdurende zeurende pijn kan verlossen. Je kansen kan geven om te ontwikkelen tot een prachtige Berner, een dier dat opgroeit in een warm nest met een bijna identiek vriendje 🙂 en twee poezen die het leven soms best wel spannend voor je maken.

Ik hoop kleine meid, dat je hen eindelijk achterna zal kunnen hollen. Hen ook eens zal kunnen doen opschrikken, zoals ze dat nu soms bij jou doen. Ik hoop dat je geneest, dat jij geen blijvende letsels zal hebben, noch dagen gevuld met pijn zal kennen. Ik hoop dat jij na je revalidatie zal kunnen dollen en plezier maken, onbevangen en boordevol energie. Zoals je leven zou moeten zijn. Wij zullen je alleszins die kans geven.

En ik hoop vooral País dat ik door dan naar jou te kijken, zittend op mijn terrasje, gelukkig zal zijn. Omdat de mogelijkheid er was om je te helpen, je fysieke toestand te verbeteren en je het leven te gunnen waar ik ook naar snak… zorgeloos en onbegrensd.

Ik duim voor je….

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *