Verhoogde pijngrens

« Terug naar artikel

Verhoogde pijngrens

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Ontstekingen. Sinds ik sarcoïdose heb zijn ze helaas mijn “tweede huid” geworden. Alles ontsteekt… niks geneest.

Spierknopen, gewrichtspijnen, ontstekingsremmers en dus ook medicatie om de maag te beschermen… Het is dagelijkse kost geworden.

Vandaag wordt ik geplaagd door een ontsteking van de monnikskapsspier tussen nek en schouder, een peesontsteking van de pols, een blijvende ontsteking na een apexresectie (wortelkanaalbehandeling) nu bijna 5 maanden geleden en een ontsteking ter hoogte van de linkerknie. ’t Zit dus een beetje overal. En elke dag komt er wel ergens een nieuwe kwaal om de hoek kijken.

Al die ontstekingen beperken je in je bewegingsvrijheid, verhinderen je dat beetje slaap te vatten dat er nog overblijft en ze hakken fysiek en mentaal stevig op je in. Beeld je eens in dat je een week non-stop met tandpijn zit? Daar loop je toch de muren van op? Wel, dat is een fractie van wat wij elke dag én verspreid over het lichaam voelen. Een zeurende pijn… continu en overal.

Het maakt je woest, opstandig, moedeloos, verdrietig, … Het heeft een effect op je humeur en op je mobiliteit. Eigenlijk raak je door die ontstekingen een deel van je vrijheid kwijt. Ze zijn immers constant aanwezig en overal verspreid. Ze beperken je fysieke mogelijkheden en dus ook je leefwereld.

Maar… ze leren je ook je pijngrens te verleggen. Elke dag opnieuw. Een pijntje is voor ons een fait divers. We kijken al lang niet meer op van een ontstoken vinger, hoofdpijn, tandpijn of noem maar op. We nemen er zelfs vaak geen medicatie voor. Omdat we geleerd hebben ermee om te gaan. Omdat we gewoon zijn om tegen veel ergere pijnen te vechten.

Soms zeggen mensen me: “Ik snap niet hoe jij nog overeind kan blijven staan.” Mijn antwoord: “Ik ook niet. Maar welke keuze heb ik? Toegeven aan mijn pijn en me constant miserabel voelen. Of blijven vechten, de pijn verbijten en mezelf overtuigen dat het best wel meevalt.”

Ik kies voor optie 2. Ik blijf vechten en blijf hopen op één pijnloze dag.

Dat heeft sarcoïdose me geleerd. Wij vallen niet om bij de eerste windvlaag, zelfs niet bij een hevige windstoot of een gevaarlijke storm. Wij zijn een krak in het bewaken van ons evenwicht en blijven rechtstaan… ondanks alles.

Profielfoto van Helga
Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *