skip to Main Content

Verstoord slaapritme

« Terug naar artikel

Verstoord slaapritme

Een mooier moment bestaat er niet…. 00:00…. zei ze enigszins cynisch… Oftewel de nieuwe dag is net begonnen en ik lig nog altijd slapeloos rond te draaien in mijn bed.

Ik heb intussen denk ik werkelijk alles geprobeerd om vlotter in te slapen. Een tasje thee, warme melk, een boek, een glaasje wijn, een fleecedekentje, een warm ligbad, wakker blijven tot ik letterlijk omval tot zelfs slaapmedicatie. Maar mijn sarcoïdose heeft zo zijn eigen grillige willetje. Na verschillende haltes op het toilet voor werkelijk belachelijk weinig druppels resultaat, de zoveelste keer mijn kussen te hebben opgeschud, me comfortabel onder het donsdeken te hebben geïnstalleerd lig ik enkele uren later nog altijd met glanzende oogbollen te staren naar een donker plafond.

Het huis is stil. Mijn echtgenoot ligt rustig naast me te soezen en ik…. vraag me nog maar eens af waarom die verdomde slaap zo lang op zich laat wachten. Ik kan er mijn vinger niet op leggen maar ik weet wel dat die sarcobeestjes op zo’n moment een vuil spelletje spelen. Zij hebben hun eigen logica en die is helaas vaak niet de mijne.

Geen mens begrijpt hoe ik met zo’n vermoeid lichaam toch steeds weer blijf doorgaan. Ik bij momenten ook niet. Ik slaap heel slecht en weinig en toch blijft het wieltje draaien. Maar het vreet energie. Dat wel. Zelf zodanig dat het weekend dé noodgenerator bij uitstek is geworden. Dan lig ik vaak languit in de zetel en ja… val ik soms in slaap. Al is het maar 1 à 2 uurtjes het maakt opnieuw een ander mens van je. Maar het hypothekeert je sociale leven. Je ritme en dat van je gezin wordt afgestemd op jouw verstoorde klok.

Kon ik nu maar zoals een “normaal iemand” op een “normaal uur” mijn bed in kruipen. Wat zou de wereld er soms toch anders uitzien. Niet half slaapdronken en doodvermoeid wakker worden en beseffen dat de dagtaak begint na een kleine drie uurtjes pitten.

Vreselijk. Die slapeloze nachten. De rust in huis en de onrust in mijn lijf. Bangelijk ook omdat het scenario zich toch zeer regelmatig herhaalt en er niet veel zicht is op beterschap. Ik kan geen schaapjes meer zien. Geen wol. Geen hek waar ze over moeten. Geen wei waar ze comfortabel mogen grazen. Ik ben moegeteld… uitgeteld. Ik wil gewoon lekker languit naast ze wegdromen in het gazon en genieten van enkele uurtjes stilte en rust.

Ik hoop dat die sarcobeestjes zodanig opgejaagd worden door de drukte van mijn schaapjes dat ze de strijd vanavond eindelijk even staken en mij de rust geven waar ik zo naar verlang.

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Back To Top