Voorrangskaart

« Terug naar artikel

Voorrangskaart

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

Wat voel ik me bevoorrecht! Of toch niet? Ik heb vandaag het attest van de openbare vervoersmaatschappij in de bus gekregen waarmee ik bij mijn plaatselijk loket een “voorrangskaart zitplaats” kan aanvragen. Jawel, je hoort het goed. Een kaart die me de mogelijkheid biedt bij voorrang een zitplaats in te nemen in de klasse vermeld op mijn vervoerbewijs. Meer nog, ik mag gaan zitten onder het “kenteken van personen met een handicap”. Voor eeuwig gebrandmerkt. Maar een korting op mijn jaarabonnement krijg ik daarvoor niet. Noch een officiële gehandicaptenkaart. Dat is een brug te ver. Ik kan immers nog 100 meter stappen, hoera, hoera!

De vraag is of ik me met die voorrangskaart nu gelukkig moet voelen of niet. Mijn gevoel situeert zich ergens in het midden. Ik ben enerzijds blij dat ik met het attest van mijn dokter op zak en informatie over mijn systeemaandoening eindelijk aan de vervoersmaatschappij waarmee ik dagelijks richting werk spoor kan aantonen dat het echt geen evidentie is voor mensen zoals ik om lang te blijven rechtstaan in een volgepropte trein. Mijn ziekte wordt eindelijk erkend bij een officiële instantie ofte “ik voldoe aan de vereiste voorwaarden”. In mijn ogen heb ik als sarcoïdosepatiënt hier dus wel degelijk een slag thuisgehaald.

Anderzijds geeft dit ook aan dat ik zo’n attest nodig heb omdat ik chronisch ziek ben en dat ook kan aantonen met een geijkte kaart. Interessant bewijsmateriaal wanneer er zich weer eens een zinloze discussie ontwikkelt in de trein. Want als je er alleen maar mollig uitziet en moe, maar niet echt ziek, tja… dan moet je toch gewoon meer gaan sporten en wat minder naar de taartjes grijpen? De verbaasde blikken en het geroezemoes word je wel gewoon, het totale onbegrip niet. In die zin is de kaart die ik nu mag gaan afhalen een bewijs. Het kan eventuele twijfels onmiddellijk de kop indrukken. Maar het gevoel dat ik iemand terecht mag wijzen in de toekomst omdat die op “mijn” plaats zit, doet me spontaan ineenkrimpen. Ik wil helemaal geen verwijtend vingertje in de lucht steken en een kaart hoeven boven te halen om gewoon te kunnen zitten in een trein. Ik wil niemand wegjagen om nadien zelf ostentatief te kunnen plaatsnemen. En toch wordt dat van me verwacht. Ik heb gevraagd of er geen andere scenario’s mogelijk zijn om mij te verzekeren van een zitplaats zodat het fysiek mogelijk voor me blijft vlot naar het werk te sporen zonder dat ik daarvoor iemand moet lastigvallen. Blijkbaar niet. Dat is dus het geflipte in deze wereld. Als ik voor mezelf wil zorgen, moet ik iemand anders tekortdoen.

Ik hoop echt dat alle medereizigers me pardonneren indien er één stoel vrij is en het één van ons zal worden. Op zo’n moment zal ik die kaart bovenhalen – met schaamrood op mijn wangen weliswaar – en mij met een begeleidende uitleg verontschuldigen omdat ik de plaats inneem. Sorry, beste medereiziger als jij hierdoor genoodzaakt bent om tijdens de rit recht te staan. Het spijt me… maar in dit geval moet ik echt een keuze maken voor mezelf.

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *