Zesde zintuig

« Terug naar artikel

Zesde zintuig

Nadenken over de zin of onzin van alles. Dat heeft sarcoïdose me geleerd. Ik heb van nature wel de neiging om veel over zaken na te denken maar mijn ziekte heeft dit nog uitvergroot. Vroeger piekerde ik me suf als iets niet liep zoals ik het in gedachten had of als ik bepaalde reacties van mensen niet onmiddellijk kon plaatsen, nu kijk ik daar op een andere manier tegen aan.

Dag in dag uit pijn hebben en de kracht zoeken om te blijven doorgaan maakt je immers een meester in relativeren. Sommige dingen zijn het gewoon niet meer waard om me suf over te piekeren omdat ik eenvoudigweg die energie niet heb om daar dagelijks in op te gaan. Ben ik daarom minder geëngageerd? Ik denk het niet. Integendeel zelf. Ik stop mijn energie gewoon nog enkel in iets waardevol. Voor mijn aandoening was alles wel een reden om over te beginnen nadenken. Een privé- of werksituatie, een gesprek tot zelfs de toon waarop iets gecommuniceerd werd. Ik maak me daar nu nog veel minder druk in dan een tijdje geleden. Nu heb ik die ruimte in mijn hoofd nodig om me te focussen op wat voor mij en mijn naasten écht relevant is.

Het is zelfs zodanig geëvolueerd dat ik me vaak zit af te vragen waar mensen zich druk over maken en als ik dan het antwoord weet, dan lijkt het soms zo trivaal. Doorbomen over iets waar je geen vat op hebt, blijven strijden tegen iets waar je de uitkomst al van weet of trachten alles te doen om een ‘vriendschap’ te laten bestaan terwijl je heel goed weet dat het eenrichtingsverkeer is, is niet meer aan mij besteed.

Sarcoïdose heeft me zwakker gemaakt maar daardoor net ook harder. Het heeft me leren inzien wat telt. Het heeft mijn kijk op de wereld en de mensen rondom mij fundamenteel veranderd. Sinds mijn ziekte weet ik perfect wie mijn echte vrienden zijn, wie me steunt en begrijpt. Wie aanvoelt wanneer het niet goed met me gaat omdat mijn lichaam me nog maar eens in de steek laat. Maar ook wie volop plannen maakt om samen dingen te doen zodra het lukt. Ik weet ook wie echt naar mijn verhaal luistert en wie enkel uit beleefdheid vraagt hoe het met me gaat.

Het lijkt wel of sarcoïdose me een zesde zintuig heeft gegeven. Of ik voelsprieten heb gekregen die perfect de ‘temperatuur’ rondom me kunnen waarnemen. En me tijdig waarschuwen mezelf te beschermen door niet meer mee te gaan in zinloze discussies of acties te ondernemen die nergens toe leiden. Simpelweg omdat dit me dreigt leeg te zuigen en ik het restje energie dat ik nog over heb door die chronische ziekte moet gebruiken om mijn eigen dieselmotor aan de gang te houden.

Het klinkt misschien egoïstisch maar het is het niet. Noem het eerder zelfbescherming of hoofdzaak van bijzaak onderscheiden. Noem het gewoon veel uitgebalanceerder met beide voeten in het leven staan en enkel de strijd aangaan die het waard is gestreden te worden. Niet alles vraagt immers om actie of reactie.

Of zoals ik het advies dat ik nu zelf vaak geef: “Choose your battles”.

Hallo, ik ben Rob van Jaarsveld (1960), voormalig systeembeheerder bij een grotere multinational na een 22-jarige carriére bij de Luchtmacht en nu 100% arbeidsongeschikt door neurosarcoïdose. In 2015 werd bij toeval sarcoïdose stadium II geconstateerd; in mijn blogs lees je hoe en wat daarna kwam. Na die eerste diagnose kwam ik direct bij de SBN terecht en gelijk als vrijwilliger aangemeld om iets voor mijn mede-patiënten te kunnen doen. Ik beheer nu met een aantal medevrijwilligers deze website, het forum, de social media en blog naast het redactiewerk voor de Sarcoscoop. Ik hoop dat mijn verhalen (ook te lezen op www.vonjot.nl) anderen kunnen inspireren om het allemaal een keer lekker van zich af te kunnen schrijven. Hoe dan ook: ondanks alles blijf ik positief, en zal mijn lichaam niet laten winnen van mijn geest!

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *