Zoektocht naar dromenland

« Terug naar artikel

Zoektocht naar dromenland

  • Gepubliceerd:
  • Laatst bijgewerkt:
  • Blogs van Helga

En hier gaan we weer…. drie nachten nonstop wakker, kort inslapen en verdwaasd wakker worden en de uren op de klok zien aanzwellen, het helpt je humeur niet echt vooruit.

Ik voel me vandaag zo slap als een vodje papier. Mijn ogen prikken van vermoeidheid, mijn hoofd doet pijn en de wallen onder mijn ogen alsook de wazige blik verraden dat ik geen topdagje heb. Drie nachten op rij ononderbroken een drietal uurtjes slapen en dan de rest van de nacht proberen door te komen… dat is mijn slaapritme momenteel. Hoe dat komt? Geen idee maar sinds mijn sarcoïdose heb ik al veel van die momentjes beleefd. Deels ligt het aan dit lichaam dat wel altijd ergens pijnlijk aanvoelt, deels aan weet ik veel wat. Maar gezellig is het niet.

Ik ben het eigenlijk behoorlijk beu. Ik wil ook wel eens zonder chemische troep 1 nacht doorslapen en heerlijk uitgerust wakker worden. Ik wil ook wel eens in de spiegel kijken ’s ochtends en niet schrikken van de schim die mij aankijkt. Want met die figuur heb ik na 2,5 jaar sarco nog altijd geen vrede kunnen nemen.

Intussen lees ik hoe je je slaap kan optimaliseren. Geen internet voor het slapengaan, een tasje thee, een boekje, een warmtekussentje… noem maar op. En dan denk ik: jullie begrijpen er niks van. Deze tips worden gegeven door mensen die zelf geen slaapproblemen hebben. Want anders zouden ze al lang begrijpen dat wat ze schrijven klinkklare onzin is. Ik val heus niet in slaap van een tas thee, noch brengt een kersenpitkussentje me in dromenland. Het draagt bij tot de gezelligheid dat wel, maar het helpt me niet fundamenteel verder in mijn zoektocht naar dat ene wondermiddeltje.

En dus gaan de dagen voorbij. En worden de dagen, weken, maanden. En zit ik intussen net geen drie jaar verder in een ritme van onderbroken nachten. In een patroon dat eigen is aan mijn chronische aandoening maar ze ook geen goed doet. Want laat vermoeidheid nu net één van die vervelende kwaaltjes zijn. En dan heb ik het niet over het gevoel nadat je te laat bent gaan slapen en te vroeg moest opstaan. Neen, ik bedoel een allesomvattende vermoeidheid die je lichaam in de ban houdt en vreet aan je energievoorraad. Een gevoel waarbij het lijkt of het leven deels aan jou voorbijgaat. Waarbij je een figuurtje bent in een toneelstuk en rondloopt in een decor maar niet echt deel uitmaakt van het gezelschap. Je bent erbij, maar toch ook niet. Omdat je lichaam wakker lijkt maar eigenlijk quasi in slaapmodus zit. Dat is het soort vermoeidheid waar wij sarcopatiënten mee worden geconfronteerd. En eerlijk… het is de hel. Want hoe kan een ziek lichaam krachten vergaren om te genezen wanneer een eenvoudig slaappatroon inbouwen al geen sinecure is?

En dus doen we wat we elke dag doen. Doorgaan en hopen dat die tas koffie of dat briesje tijdens de ochtendwandeling soelaas brengen.

Hallo, ik ben Helga en kom uit België. Sinds 2015 weet ik dat ik sarcoïdose heb, stadium III. Het was even schrikken toen ik de diagnose kreeg maar intussen is het een deel van mezelf geworden en slaag ik er nog altijd goed in om werk en privé in balans te houden. Ik werk full time en heb nog een bijberoep. Dit lukt prima omdat ik continu het evenwicht bewaak tussen wat mijn hoofd wil en mijn lichaam kan. Een uitdaging… dat wel. Maar laat dat nu net één van mijn sterkste punten zijn: uitdagingen aangaan… :). Met mijn blog wil ik de bekendheid rond de ziekte vergroten, de gemoedstoestand bespreekbaar maken en een tipje van de sluier oplichten over deze vaak ‘onzichtbare ziekte’. Mijn blogs staan ook op mijn eigen weblog: https://sarcoidosesite.wordpress.com.

Lees alle blogs

Delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *